Onder de voorwaarden van artikel 12 van de Europese Verordening nr. 883/2004 blijven gedetacheerde werknemers echter onderworpen aan het socialezekerheidsstelsel van de zendstaat:
“Degene die werkzaamheden in loondienst verricht in een lidstaat voor rekening van een werkgever die daar zijn werkzaamheden normaliter verricht, en die door deze werkgever wordt gedetacheerd om voor zijn rekening werkzaamheden in een andere lidstaat te verrichten, blijft onderworpen aan de wetgeving van de eerstbedoelde lidstaat, mits de te verwachten duur van die werkzaamheden niet meer dan 24 maanden bedraagt en de betrokkene niet wordt uitgezonden om een andere gedetacheerde persoon te vervangen.”
Op 6 september 2018 heeft het Hof van Justitie zich uitgesproken over de draagwijdte van de voorwaarde van ‘niet-vervanging’ die is opgenomen in artikel 12, lid 1 van de Europese Verordening nr. 883/2004.
Aflossen van de wacht? Het is maar hoe je het bekijkt.
Om misbruik te vermijden moest de Europese wetgever naast het tijdelijk karakter ook de mogelijkheid om gedetacheerd personeel te laten ‘rouleren’ (opzetten van een carrousel) aan banden leggen. Deze zinsnede biedt echter stof tot nadenken (en discussie). In de zaak Alpenrind werden de volgende interpretaties ontwikkeld en verdedigd:
– Er is slechts sprake van een vervanging wanneer een gedetacheerde werknemer wordt vervangen door een gedetacheerde werknemer van dezelfde werkgever.
– Er is ook sprake van een vervanging wanneer een gedetacheerde werknemer wordt vervangen door een gedetacheerde werknemer van een andere werkgever.
In tegenstelling tot Advocaat-Generaal Saugmandsgaard, oordeelde het Europese Hof van Justitie dat er ook sprake is van een (niet toegelaten) vervanging wanneer een gedetacheerde werknemer wordt vervangen door een gedetacheerde werknemer van een andere werkgever. Hierbij is het overigens niet van belang of beide werkgevers in dezelfde lidstaat zijn gevestigd, dan wel personele of organisatorische banden hebben.
In de ban van de A1-verklaring
Na het arrest Altun (zie HR Square Nieuws van 20 februari 2018) en het arrest Europese Commissie tegen België (zie HR Square Nieuws van 6 augustus 2018), heeft het Europees Hof van Justitie zich in het arrest Alpenrind nogmaals uitgesproken over het bindende karakter van de A1-verklaring. Het Hof bevestigde zijn vaststaande rechtspraak. Behoudens in geval van fraude, bindt de A1-verklaring de organen van de lidstaat van ontvangst zolang deze verklaring niet is ingetrokken of ongeldig werd verklaard. Het advies van de Administratieve Commissie tot intrekking van de A1-verklaring doet hieraan geen afbreuk.
Bron: Hof van Justitie, 6 september 2018, nr. C-527/16, ECLI:EU:C:2018:669, Alpenrind e.a.
Simon Albers
