De lage activiteitsgraad, vooral bij de 55-plussers, blijft ons zwakste punt. Maar ook inzake regionale verschillen, levenslang leren, begeleiding van werklozen of gelijkekansenbeleid behoort ons land niet tot de beste leerlingen van de Europese klas. 2002 was een slecht jaar. Het aantal werkenden daalde, voor het eerst sinds zeven jaar, met 0,2% of 8000 personen. De werkgelegenheidsgraad nam lichtjes af tot 59,8%. De werkgelegenheidsgraad van de 55-plussers nam toe van 25 tot 26,7%. De Europese doelstellingen bepalen dat de werkgelegenheidsgraad 70% moet bedragen en dat één 55-plusser op twee actief moet zijn op de arbeidsmarkt. Liefst 3% van de bevolking is langer dan twee jaar werkloos. De begeleiding van werklozen laat eveneens te wensen over. De helft van de volwassen werklozen wordt niet begeleid. De arbeidsmarkt wordt wel iets flexibeler: het aantal deeltijdse contracten steeg de jongste zeven jaar van 17,3 tot 21,3%, het aantal tijdelijke contracten steeg van 5,3 tot 7,6%. België scoort goed voor jongerenonderwijs, echter niet voor levenslang leren. Ongeveer 6,5% van de volwassenen volgt opleidingen, Europa eist 12%. De lage activiteitsgraad bij oudere werknemers geldt zowel voor mannen als voor vrouwen, voor laag- en hooggeschoolden. Eén op vier Belgische 55-plussers is actief, tegenover een Europees gemiddelde van 40%. De Belg verlaat de arbeidsmarkt gemiddeld op 57 jaar, de Europeaan op 60. België doet het goed voor gelijke kansen tussen mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt. De kinderopvang is relatief goed uitgebouwd en de werkloosheidskloof tussen mannen en vrouwen is de jongste zeven jaar drastisch teruggeschroefd. Allochtonen en mindervaliden blijven het moeilijk hebben op de arbeidsmarkt. Tot slot hekelt de Raad de grote regionale verschillen. De werkgelegenheidsgraad in Vlaanderen ligt op 63,1%, in Wallonië op 55,6% en in Brussel op 52%.