Enkele jaren geleden dook er een opvallend bericht op in het nieuws: ‘Man sterft op het werk – collega’s merken het pas na 5 dagen’. Is het op de moderne werkplaats dan zo slecht gesteld, dat we het verschil niet meer kunnen opmerken tussen de levenden en de doden?
Het hele verhaal bleek echter een broodje-aap-verhaal en kende dan ook verschillende versies. Zo kreeg de gestorven persoon in een bepaalde versie zelfs een promotie voor al de gepresteerde extra uren. In alle versies ging het trouwens steeds om een man, wat op zich een interessante vaststelling is.
Uren kloppen
Waarom past dit verhaal nu zo goed bij de hedendaagse werkvloer? Ten eerste is het non-stop werken gedurende uren en zelfs dagen steeds meer de norm. Een praktijk die de vorige generaties gewoon te gek voor woorden zouden vinden. De gemiddelde Brit spendeert maar liefst 36 dagen per jaar aan het beantwoorden van e-mails. Een bezigheid die trouwens meer en meer in de privésfeer wordt gepresteerd.
Een recente studie toonde dan ook dat 80% van de werkgevers het normaal vindt dat het personeel ook buiten de werkuren te contacteren valt. En dan is er ook nog het pendelen, de gemiddelde Brit verspilt er 18 maanden van zijn leven aan. Anderhalf jaar pendelen…
Dit constant bereikbaar zijn en tijdsverlies buiten de werkuren hebben zo hun gevolgen: steeds meer personeelsleden lijden aan werkgerelateerde ziekten, veroorzaakt door stress, dé kwaal van onze tijd.
Efficiëntie ver zoek
Er is nog een aspect dat opvalt aan het verhaal van de dode werknemer: het duurde maar liefst 5 dagen voor het ontdekt werd, dus niemand had door dat hij niets presteerde. Spijtig genoeg is dit typerend voor de hedendaagse werkvloer. Kijk maar naar die 36 dagen per jaar die men nodig heeft om mails te beantwoorden, of de lange uren die moeten geklopt worden op het bureau.
Naast het gedaan krijgen van de opdrachten op het werk, wat over het algemeen in korte etappes gebeurt, wordt er op de werkplaats ook heel wat gepraat, gesurft op het internet, gedagdroomd, de persoonlijke rekeningen betaald en gewacht tot de werkdag eindelijk om is. Een hele periode van de dag is het personeel dus bezig met bezig te zijn, zonder echt resultaten te presteren. Zo komen we tot een opvallende conclusie: nog nooit presteerden we zoveel uren (of zochten we ernaar in het geval van werkzoekenden), maar een groot deel ervan is gewoon verloren tijd.
Een recente studie bij Amerikaanse managementconsultants besloot dat 35% van hen een 80-urenweek verzon. Om verschillende reden deden deze personen alsof ze zichzelf opofferden op het werkaltaar.
Werken om te werken
Natuurlijk werken heel wat mensen heel hard en volbrengen ze belangrijke taken voor de samenleving, toch is de tijd gespendeerd aan het werken steeds disproportioneel ten opzichte van de hoofdtaken die volbracht moeten worden. Met andere woorden: werk is geritualiseerd en losgemaakt van de praktische zaken waarvoor het ontstaan is. Tijd dus om opnieuw te evolueren naar de kerntaken.
Bron: BBC (bbc.com)
