Hoewel er geen vacature openstond bij het rusthuis, stelde een eerste sollicitante (van 25 jaar) zich spontaan kandidaat voor de functie van directieassistente. Gelet op haar kwalificaties (o.a. een masterdiploma ingenieur en een specifieke opleiding ‘directie in rusthuizen’), legde het rusthuis onmiddellijk een sollicitatiegesprek met haar vast. Het rusthuis wilde echter ook andere kandidaten de kans geven om te solliciteren en schreef dus een vacature uit voor de functie van directiesecretaris.

Enkele dagen later reageerde een tweede sollicitante op deze vacature met een motivatiebrief en cv. In een interne e-mail liet de verantwoordelijke van het rusthuis zich negatief uit over de kandidatuur van de tweede sollicitante. Zo vermeldt deze e-mail onder meer dat deze sollicitante meer dan 50 jaar oud was en dat haar kennis van informatica slechts ‘zozo’ was. Deze interne e-mail kwam aan het licht omdat deze per ongeluk naar de sollicitante zelf werd verstuurd. De sollicitante meende dat er sprake was van discriminatie en stelde een vordering in voor de arbeidsrechtbank tot betaling van een bedrag overeenstemmend met 6 maanden loon, de forfaitaire schadevergoeding die wettelijk wordt opgelegd voor arbeidsrechtelijke discriminatiegeschillen.

De rechtbank was van mening dat het rusthuis inderdaad discriminerend had gehandeld. Met betrekking tot de gevorderde schadevergoeding gelijk aan 6 maanden loon, was de rechtbank echter van oordeel dat dit bedrag niet kon worden toegekend. Hoewel de wetgever het bedrag van 6 maand loon uitdrukkelijk als een forfaitaire vergoeding oplegt (waardoor het slachtoffer zijn/haar reële schade niet hoeft te bewijzen), wordt er in hetzelfde wetsartikel ook verduidelijkt dat dit een vergoeding uitmaakt voor morele én materiële schade. En daar wrong volgens de rechtbank net het schoentje.

Zij stelde vast dat de tweede sollicitante geen bewijs leverde van materiële schade. De sollicitante voerde aan dat haar materiële schade zou bestaan in het verlies van ‘een kans op een dienstbetrekking’. Indien zij niet zou zijn gediscrimineerd, dan zou zij dus naar eigen zeggen kans hebben gemaakt op de functie in het rusthuis. Volgens de rechtbank werd dit niet aannemelijk gemaakt. Uit de omstandigheden van het dossier blijkt naar het oordeel van de rechtbank duidelijk dat de eerste sollicitante de voorkeur genoot en dat haar opleidingen meer aansloten bij de onderneming, zodat de tweede sollicitante sowieso geen kans maakte op de betrekking. Van een verlies van een echte kans was er dan ook geen sprake.

De sollicitante kreeg daarom slechts de ‘gewone’ wettelijke schadevergoeding in geval van discriminatie die enkel een morele schade vergoedt, meer bepaald het bedrag van 650 euro.

In dit geval heeft de arbeidsrechtbank de overweging gemaakt dat een slachtoffer van discriminatie in het kader van arbeidsbetrekkingen ook een materiële schade moet kunnen bewijzen opdat hij/zij aanspraak zou kunnen maken op de forfaitaire schadevergoeding gelijk aan 6 maanden loon. In het merendeel van de gevallen wordt deze afweging echter niet gemaakt en wordt de hogere forfaitaire schadevergoeding van 6 maanden loon zonder meer toegekend…

Arbeidsrechtbank Waals-Brabant, afdeling Waver, 19 februari 2019, gepubliceerd op www.unia.be
Simon Vereecke, advocaat-medewerker Claeys & Engels