“De Internationale Arbeidsorganisatie is een soort sociale Verenigde Naties, waar gezocht wordt naar een wereldorde op het vlak van sociale cohesie, werk, arbeidsvoorwaarden enzovoort.” Zo typeerde Arnout De Koster, directeur van het sociaal departement van het Verbond van Belgische Ondernemingen, de IAO onlangs in het VBO-magazine Forward. Arnout De Koster behoorde ook tot de delegatie van de Belgische werkgeversvertegenwoordigers op de 92ste Conferentie van de IAO, die traditiegetrouw in de eerste helft van juni in Genève plaatsvond. In deze internationale organisatie komen zowel de regeringen, als de vertegenwoordigers van werkgevers en werknemers aan bod. Het is de enige plaats waar bewindslieden, werkgevers en vakbonden uit meer dan 170 landen samen discussiëren.
De IAO probeert al sinds haar oprichting in 1919 arbeidsnormen te doen aanvaarden en promoot het sociaal overleg, ook in landen waar dat nog altijd minder vanzelfsprekend is. Dit jaar stonden de sociale consequenties van de economische globalisering bovenaan op de congresaffiche. In de slottoespraken werd er dan ook aangedrongen om het sociale luik van de globalisering niet te veronachtzamen. Dat er voorlopig weinig concrete voorschriften uit de bus kwamen, geeft de complexiteit van het debat aan én wijst meteen ook op de achilleshiel van de IAO. De IAO kan aanbevelingen naar voren schuiven, maar kan ze niet afdwingen. Echte sancties zijn er niet. Bovendien is het vinden van een aanbeveling sowieso al geen sinecure in een organisatie met zoveel verschillende belangengroepen.
De zopas afgelopen conferentie paste ook de aanbeveling inzake human-resourcesmanagement aan. Hierin wordt nu meer aandacht geschonken aan het aanbieden van opleiding en ontwikkeling. Nu de ‘levenslange job’ steeds zeldzamer wordt, is de nood aan employability, aan een blijvende inzetbaarheid van de werknemers steeds belangrijker. Die is nodig om mee te kunnen evolueren met de snelle technologische en andere ontwikkelingen. Daarnaast is inzetbaarheid ook nodig als de huidige job wegvalt. Opleiding wordt een ‘jobverzekering’. Daarom worden de HR-managers en de werkgevers dan ook aangemaand om ‘levenslang leren’ mogelijk te maken. Tegelijkertijd wordt er meer aandacht gevraagd voor de rol van de overheid en van de sociale partners op het gebied van vorming en opleiding.
