Volgens professor Van Langendonck bestaan er in België geen “loonlasten”, maar maken de werkgeversbijdragen voor de sociale zekerheid integraal deel uit van het – indirecte – loon. Afgezien daarvan zou een verlaging van de werkgeversbijdragen de financiering en de aard zelf van de sociale zekerheid bedreigen. Het alternatief, financiering door belastingen of inhoudingen, biedt geen soelaas ten bate van de werkgelegenheid. Zegt Van Langendonck: “Het sop is de kool niet waard. (…) De werkgeversbijdragen maken maar een beperkt gedeelte uit van de loonkosten, die maar een gedeelte uitmaken van de productiekosten. Een vermindering van de werkgeversbijdragen komt dus uit op een geringe vermindering (afhankelijk van de kostenstructuur van de onderneming) van de totale productiekosten.

Gaat dat iets uithalen? Alleszins zijn er ondernemingen die goede winsten maken, en dus geen lastenvermindering nodig hebben. Zij verhogen er alleen hun winsten mee. Maar er zijn ook ondernemingen in moeilijkheden, voor wie dit slechts een druppel op een hete plaat is. Zij zullen er niet door gered worden. En in de concurrentie met de lagelonenlanden maken een paar procenten kostenvermindering helemaal geen verschil.
Loonlastenvermindering is voor de sociaal-economische politiek duidelijk de weg van de minste weerstand. (…)”