Wanneer een werknemer (of een zelfstandige) die in België woont, zijn activiteiten in een jaar in verschillende landen uitoefent, kan een ‘salary split’ overwogen worden. Indien België een Dubbelbelastingverdrag met het andere werkland (of de andere werklanden) heeft, dan zal het inkomen dat verworven wordt in het buitenland, in België vrijgesteld worden van belastingen (evenwel met progressievoorbehoud). Er zijn wel enkele voorwaarden, die vooral inhouden dat er een voldoende nauwe band is met het werkland (bijvoorbeeld omdat de werkgever daar gevestigd is).

Momenteel heeft België met zowat alle industriële landen een Dubbelbelastingverdrag afgesloten. Een groot aantal Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen valt echter uit de boot. Zo heeft België bijvoorbeeld geen verdrag met Kenia, Namibië, Suriname en Peru. Wat gebeurt er wanneer een Belgisch rijksinwoner toch gaat werken in zo’n land?

Twee keer belasting betalen

Als we ervan uitgaan dat de werknemer slechts tijdelijk naar het buitenland gaat en dus in België blijft wonen, dan zal hij in België verplicht worden om zijn gehele, wereldwijde inkomen aan te geven (met inbegrip van het inkomen verdiend in het buitenland). Dit inkomen zal dan progressief belast worden in België.

Daarnaast zal de werkstaat in principe ook belastingen heffen op het inkomen dat verdiend wordt op zijn grondgebied, op grond van zijn nationale belastingrecht. In hoofde van de werknemers leidt dit dus tot een dubbele belasting: het inkomen wordt een eerste keer belast in de werkstaat en een tweede leer (progressief) in België.

Het Belgisch fiscaal recht voorziet evenwel in een (beperkte) mildering van deze dubbele belasting. Artikel 156 WIB’92 bepaalt dat de belasting die overeenstemt met de in het buitenland behaalde (beroeps)inkomsten tot de helft verminderd wordt.

Deze vermindering is evenwel aan twee voorwaarden onderworpen: de belastingplichtige moet bewijzen dat de beroepsinkomsten in het buiteland behaald én belast zijn.

De werknemer kan dit bewijs leveren door enerzijds zijn buitenlands aanslagbiljet voor te leggen en anderzijds zijn fysieke aanwezigheid in het buitenland te bewijzen (aan de hand van zijn arbeidsovereenkomst, vliegtuigtickets, hotelrekeningen en dies meer). De bewijsregels inzake de fysieke aanwezigheid zijn dezelfde als deze bij het bewijzen van de fysieke aanwezigheid in een land waarmee België wel een verdrag heeft (de werknemer is trouwens verplicht in zijn aangifte te vermelden in welk land hij de buitenlandse inkomsten heeft behaald, ongeacht of België met dat land een verdrag heeft). Op grond van deze bewijsstukken kan de werknemer in zijn Belgische aangifte de vermindering van de Belgische belasting op de buitenlandse inkomsten vragen.

Niet overal voordelig

Aangezien de buitenlandse inkomsten uit landen zonder Dubbelbelastingverdrag in België niet zijn vrijgesteld, zal het slechts in bepaalde gevallen voordelig zijn voor Belgische werknemers om in dergelijke landen te gaan werken. We denken vooral aan landen waar het algemene lokale belastingtarief onder de 25% ligt.

Auteur: Koen Fransaer (advocaat Claeys & Engels)