De werkgever was van mening dat het gaat om een terugbetaling van ‘kosten ten laste van de werkgever’, zodat hierop geen sociale zekerheidsbijdragen moeten worden betaald. De Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (RSZ) beweerde echter dat deze vergoedingen als loon moeten worden beschouwd.
De arbeidsrechtbank analyseerde het probleem en verwees daarbij naar de algemene principes inzake kostenvergoedingen, zoals aanvaard in de rechtspraak en rechtsleer. Om van een ‘kostenvergoeding’ te kunnen spreken, moet aan een aantal voorwaarden worden voldaan. Ten eerste moet het gaan om een terugbetaling van werkelijk gemaakte kosten: de vergoeding mag niet leiden tot een verrijking van de werknemer. Verder moeten de kosten het gevolg zijn van de tewerkstelling, zonder dat evenwel vereist is dat de kosten ‘inherent’ zijn aan de uitvoering van de arbeidsovereenkomst. Ten slotte moet de werkgever verplicht zijn deze kosten ten laste te nemen op grond van de wet, een collectieve arbeidsovereenkomst of een individuele overeenkomst.
De arbeidsrechtbank verwees vervolgens naar de rechtspraak van het Hof van Cassatie, die stelt dat de RSZ de bewijslast draagt indien zij beweert dat bepaalde kostenvergoedingen het karakter van loon hebben. Met andere woorden: de RSZ moest bewijzen dat de betaalde vergoedingen niet beantwoordden aan de hierboven genoemde voorwaarden.
Het belangrijkste argument van de RSZ was dat de doelstellingen van de meeste serviceclubs helemaal niets te maken hebben met de beroepsactiviteiten van de aangesloten werknemers. De RSZ verwees daarbij in het bijzonder naar het statutair doel van bepaalde service clubs, die veeleer gericht zijn op altruïstische en culturele activiteiten.
De arbeidsrechtbank had echter geen oren naar dit argument en vond dat men een onderscheid moet maken tussen het statutair doel van een serviceclub en het doelpubliek dat er lid van wordt. De arbeidsrechtbank volgde daarbij de redenering van de werkgever, die had opgemerkt dat het doelpubliek van de meeste serviceclubs bijzonder interessant is voor de onderneming. Door hun lidmaatschap komen de aangesloten werknemers in contact met tal van interessante beroepscategorieën die voor de werkgever een uitgelezen cliënteel vormen. De kosten voor het lidmaatschap van de werknemers zijn volgens de arbeidsrechtbank dan ook duidelijk het gevolg van de uitvoering van hun arbeidsovereenkomst.
Een kleine kanttekening bij dit interessante vonnis: de werknemers wier lidgeld werd terugbetaald, behoorden allen tot het hoger kader en bekleedden daarenboven een commercieel getinte functie.
