Unizo-directeur Kris Peeters vertelt in de aanloop naar de verkiezingen zinnige dingen. Terecht wijst hij erop dat het economisch denken van onze regeringen op maat is gesneden van de grote bedrijven – van hun management en van hun vakbonden – terwijl de kleinere ondernemingen vaak in de kou staan. Toch maken zij de ziel uit van ons economisch weefsel, hij noemt ze de captains of economy in strijd met de captains of industry. Politici begrijpen dat echter niet, de meeste hebben ook nooit in een bedrijf gewerkt. We beschikken nu wel over een ex-premier die deeltijds burgemeester is, deeltijds “overgestapt is naar het bedrijfsleven.” Hij bedoelt dat hij zijn naam verhuurt aan personen die een introductie kunnen gebruiken. Hij verwart ondernemen met lobbyen.
Maar hoe valt er te remediëren aan de terechte noodkreet van Kris Peeters? Unizo denkt: door aan de klaagmuur te staan. Dat is de vergissing die de CD&V-broers Van Rompuy ook maken. Zij redeneren: er is een recessie op komst, de premier zet zijn goednieuws-show voort, wij gaan die ballon doorprikken en dan zal iedereen vaststellen dat wij de geschikte personen zijn om dit land te regeren. Zo werkt dat niet, mensen houden niet van slecht nieuws. Mensen willen bedrogen worden en ze weten dat ze dit willen.
Je moet de mensen dus niet zeggen dat ze weer harder moeten werken en dat de zogezegd gezinsvriendelijke politiek van de overheid strijdig is met de belangen van het bedrijfsleven. Je moet vaststellen dat onze mensen heel hard werken, maar dat dit structureel binnen een verkeerd kader verloopt. Als het over tijdskrediet gaat, moet je niet verkondigen dat je ertegen bent, maar wel dat je dit gekoppeld wilt zien aan maatregelen waardoor mensen gemakkelijker naar de arbeidsmarkt stappen.
Typerend is dat voor brugpensioen: jonge vijftigers krijgen officieel een stempel op hun achterste dat dit alleen nog dient om op een stoel voor het raam te zitten. Dat is onzin, zowel wegens de last die dit legt op de sociale zekerheid als wegens de psychologische moord op de creativiteit. Tegelijkertijd moet je vaststellen dat bedrijven van die vijftigers verlost willen zijn. Het zijn vaak mensen die het allemaal al eens gezien hebben en die bij de frenetieke oplossingen van de jonge glamour boys & girls wel eens de bedenking maken “dat dit wel mooi klinkt, maar niet werkt.” Bedrijven willen dat niet horen, de raden van bestuur voelen de hete adem van hun aandeelhouders in de nek en dat zijn zowat de domste zoogdieren die er bestaan. Elke niet ondernemende investeerder wil maximaal rendement voor minimale inzet en bekreunt zich geen moment om hoe dat moet gebeuren. Dus zal elke beunhaas met prognoses die the sky the limit noemen, steeds op meer succes kunnen bogen dan ernstige analisten. Te veel vijftigers zijn serieuze analisten. Dus moeten ze eruit, en de overheid – bemand door politici die ondernemen verwarren met public relations – staat klaar om een techniek daarvoor aan te reiken: brugpensioen.
Hier moet Kris Peeters een opportuniteit ruiken, geen bedreiging. Plots komt er een expertise op de markt die KMO’s zich normaal niet kunnen veroorloven. Want de realiteit is natuurlijk dat de bruggepensioneerde reeds van een redelijk basisinkomen is verzekerd. In principe mag hij daar bovenop niets verdienen, maar in werkelijkheid zitten die mensen niet de godganse dag voor het raam. Het komt er slechts op aan een wettelijk kader te creëren dat hen uit de grijze sfeer haalt. In dat opzicht gooide – of all persons – vice-premier Johan Vande Lanotte een ballonnetje op: waarom niet het brugpensioen hanteren als een basisverworvenheid waar bovenop arbeid goedkoper kan worden aangeboden? Bijkomend voordeel is dat de jonge vijftigers hun brugpensioen terugverdienen via de RSZ-lasten die ze zelf opbrengen.
De basisfilosofie van de formule verdwijnt dan wel, plaats maken voor jongeren. Maar waarom moet er plaats gemaakt worden voor jongeren? Iedere volgende generatie heeft moeten knokken om haar plaats te veroveren. Dat is gezond. Vandaag moet ze gepamperd worden. Je houdt er boys & girls aan over die alles beter weten, ervaring de mond snoeren, aandeelhouders naar de mond praten en van de economie een puinhoop maken. Ouderen weer aan het werk dus, maar niet door hen te dwingen zich uitgeblust verder te sleuren waar men hen niet meer wil hebben. Wel door hen een duwtje in de rug te geven daar waar zij weer waardering krijgen.
Maar hoe valt er te remediëren aan de terechte noodkreet van Kris Peeters? Unizo denkt: door aan de klaagmuur te staan. Dat is de vergissing die de CD&V-broers Van Rompuy ook maken. Zij redeneren: er is een recessie op komst, de premier zet zijn goednieuws-show voort, wij gaan die ballon doorprikken en dan zal iedereen vaststellen dat wij de geschikte personen zijn om dit land te regeren. Zo werkt dat niet, mensen houden niet van slecht nieuws. Mensen willen bedrogen worden en ze weten dat ze dit willen.
Je moet de mensen dus niet zeggen dat ze weer harder moeten werken en dat de zogezegd gezinsvriendelijke politiek van de overheid strijdig is met de belangen van het bedrijfsleven. Je moet vaststellen dat onze mensen heel hard werken, maar dat dit structureel binnen een verkeerd kader verloopt. Als het over tijdskrediet gaat, moet je niet verkondigen dat je ertegen bent, maar wel dat je dit gekoppeld wilt zien aan maatregelen waardoor mensen gemakkelijker naar de arbeidsmarkt stappen.
Typerend is dat voor brugpensioen: jonge vijftigers krijgen officieel een stempel op hun achterste dat dit alleen nog dient om op een stoel voor het raam te zitten. Dat is onzin, zowel wegens de last die dit legt op de sociale zekerheid als wegens de psychologische moord op de creativiteit. Tegelijkertijd moet je vaststellen dat bedrijven van die vijftigers verlost willen zijn. Het zijn vaak mensen die het allemaal al eens gezien hebben en die bij de frenetieke oplossingen van de jonge glamour boys & girls wel eens de bedenking maken “dat dit wel mooi klinkt, maar niet werkt.” Bedrijven willen dat niet horen, de raden van bestuur voelen de hete adem van hun aandeelhouders in de nek en dat zijn zowat de domste zoogdieren die er bestaan. Elke niet ondernemende investeerder wil maximaal rendement voor minimale inzet en bekreunt zich geen moment om hoe dat moet gebeuren. Dus zal elke beunhaas met prognoses die the sky the limit noemen, steeds op meer succes kunnen bogen dan ernstige analisten. Te veel vijftigers zijn serieuze analisten. Dus moeten ze eruit, en de overheid – bemand door politici die ondernemen verwarren met public relations – staat klaar om een techniek daarvoor aan te reiken: brugpensioen.
Hier moet Kris Peeters een opportuniteit ruiken, geen bedreiging. Plots komt er een expertise op de markt die KMO’s zich normaal niet kunnen veroorloven. Want de realiteit is natuurlijk dat de bruggepensioneerde reeds van een redelijk basisinkomen is verzekerd. In principe mag hij daar bovenop niets verdienen, maar in werkelijkheid zitten die mensen niet de godganse dag voor het raam. Het komt er slechts op aan een wettelijk kader te creëren dat hen uit de grijze sfeer haalt. In dat opzicht gooide – of all persons – vice-premier Johan Vande Lanotte een ballonnetje op: waarom niet het brugpensioen hanteren als een basisverworvenheid waar bovenop arbeid goedkoper kan worden aangeboden? Bijkomend voordeel is dat de jonge vijftigers hun brugpensioen terugverdienen via de RSZ-lasten die ze zelf opbrengen.
De basisfilosofie van de formule verdwijnt dan wel, plaats maken voor jongeren. Maar waarom moet er plaats gemaakt worden voor jongeren? Iedere volgende generatie heeft moeten knokken om haar plaats te veroveren. Dat is gezond. Vandaag moet ze gepamperd worden. Je houdt er boys & girls aan over die alles beter weten, ervaring de mond snoeren, aandeelhouders naar de mond praten en van de economie een puinhoop maken. Ouderen weer aan het werk dus, maar niet door hen te dwingen zich uitgeblust verder te sleuren waar men hen niet meer wil hebben. Wel door hen een duwtje in de rug te geven daar waar zij weer waardering krijgen.
