Met betrekking tot interne mobiliteit, jobcrafting en maatwerk hebben we twee fundamentele beschouwingen ten aanzien van de rol van de HR-professional: niet gaan slingeren én leren loslaten.

Niet slingeren

In vele HR-managementhypes is de slinger van het ene eind doorgeslagen naar het andere eind: weg van het organisatieperspectief en doorgeslagen in de richting van individualisering en flexibilisering. De behoeften van de organisatie zijn in vele van die trends blijkbaar van ondergeschikt belang. Althans in de manier waarop ze dikwijls worden geïnterpreteerd.

Jobsculpting vertrekt in die praktijken vanuit talenten, en houdt te weinig rekening met de behoeften en de verwachtingen van een organisatie. Individualisering, flexibilisering, work-life balance en andere toepassingen van individualisering vertrekken soms te veel vanuit de individuele wensen van medewerkers. Die praktijken botsen op de limieten van de beheersbaarheid.

De oplossing ligt in een duurzaam model waar talenten optimaal worden ingezet met het oog op het rendement van de organisatie en omgekeerd, waar de organisatie dusdanig wordt ingericht, dat mensen optimaal tot hun recht komen. Niet slingeren dus, maar gaan voor een evenwichtig en duurzaam beleid.

Loslaten

HR is niet de persoonlijke adviseur van elk individueel personeelslid, noch de persoonlijke controleur. Wat een medewerker exact doet op de werkvloer, is een afspraak tussen de leidinggevende en die medewerker of een afspraak tussen het team en die medewerker. HR reikt methodieken en tools aan om dat mogelijk te maken, en ondersteunt leidinggevenden, teams en medewerkers in het gebruik ervan.

Als HR prediken wij al een paar jaar dat de leidinggevende de controle moet loslaten en medewerkers moet aansturen op resultaten én vooral de coach zijn van zijn team. Het wordt tijd dat wij hetzelfde leren doen: loslaten en vooral de coach zijn van de business.