De organisatie wilde dat haar medewerkers beter weten wie hun collega’s zijn en waar die collega’s mee bezig zijn. Zo hoopte ze inefficiënties te verminderen, zoals het twee keer produceren van vergelijkbare rapporten.
Leonardi testte de effectiviteit van de tool. Hiervoor vergeleek hij twee groepen, met dezelfde demografische samenstelling, binnen de organisatie: een groep in marketing en een groep in de operatie. Voordat deze groepen de tool gingen gebruiken, werden hen vragen gesteld over wie zij kenden en welke collega’s kennis hadden over specifieke onderwerpen.
Daarna kreeg de marketinggroep zes maanden toegang tot de software. De marketeers gebruikten de tool om met elkaar te communiceren en kennis te delen. Volgens de hypothese van Leonardi zou deze groep, die inzicht had in alle (onderlinge) communicatie, een passieve mentale map opbouwen van wie welke kennis bezit.
Na zes maanden bleek die hypothese te kloppen. Personen die de tool hadden gebruikt, bleken 31 procent vaardiger in het vinden van de juiste informatie en wisten ook 71 procent sneller de juiste persoon met relevante kennis te identificeren.
Deze aanzienlijke verbeteringen traden op, ondanks het feit dat gemiddeld per persoon slechts één bericht per week werd gedeeld.
Ook bleek dat het gebruik van de tool niet verschilt naar rol of functie binnen de organisatie. Er zijn wel verschillen in het gebruik van de tool naar leeftijd. Verrassend genoeg waren het de jongeren die sceptisch waren over de tool.
De jongeren maken massaal gebruik van netwerken als Twitter en Facebook, voor vooral privéconversaties. Volgens Leonardi is het daarom voor jongeren moeilijker om een werkgerelateerd sociaal netwerk te accepteren. Zij zijn gewend te denken ‘dat hoeft mijn manager niet te zien’. Voor de wat oudere medewerkers is het gewoon een andere manier van communiceren over werkgerelateerde zaken.
Bron: P&O Actueel
