De afschaffing van de zesdaagse werkweek in de jaren 1960 is volgens het CBS de belangrijkste mijlpaal in de verkorting van de arbeidsduur. In de jaren 1970 werd de 40-urige werkweek de norm. Sinds 1982 is men steeds korter gaan werken, om zo de werkloosheid te bestrijden. Vanaf medio jaren 1980 is de arbeidsduur stabiel rond 1720 uur per jaar. Net als in België klinkt in Nederland de roep om weer meer, langer te gaan werken om de kosten van de vergrijzing op te vangen.
Het lijkt alsof Nederlandse werknemers het getroffen hebben: bovenop het feit dat ze steeds minder zijn gaan werken, vinden ze, in vergelijking met de rest van Europa, dat ze afwisselend en leerzaam werk verrichten dat van een hoog niveau is. Ook is 83% van de werknemers in Nederland van mening dat ze zelfstandig hun werk kunnen uitvoeren, veel meer dan het EU-gemiddelde waar maar 65% hetzelfde vindt. Bovendien wordt in Nederland weinig ’s avonds, ’s nachts of in het weekend gewerkt. De 24-uurseconomie is daarmee verder weg dan in veel andere Europese landen. Vooral de verschillen met de Zuid-Europese landen en de nieuwe EU-lidstaten vallen op: in deze landen wordt veel langer gewerkt, alsook meer in ploegendienst en meer in het weekend.
De keerzijde echter is de enorme werkdruk die dagelijks ervaren wordt. Nederlanders doen het immers niet rustig aan op het werk, de arbeidsproductiviteit per gewerkt uur behoort tot de top van Europa en is zelfs hoger dan in de VS. Dat brengt natuurlijk ook de schaduwzijden van het werk in beeld.
