Het dubbele neen betekent dat er aan werknemerskant geen meerderheid meer is. Uit berekeningen van De Tijd blijkt dat 52,7 procent van de werknemers, of althans hun vertegenwoordigers bij de vakbonden, tegengestemd hebben.
Een scenario zoals in 2005 ligt dus moeilijk. Toen kelderde het ABVV het Generatiepact, maar nam de federale regering het interprofessioneel akkoord toch gewoon over, met het argument dat er zelfs bij de vakbonden een ruime meerderheid pro was.
Aan werkgeverszijde eist men dat het akkoord integraal wordt uitgevoerd. Als een compromis tussen de sociale partners niet mogelijk is, moet de regering zelf een loonnorm uitvaardigen. De wet over het concurrentievermogen van 1996 verplicht dit.
De tegenstand bij de vakbonden is grotendeels te wijten aan de trage vooruitgang in het dossier van het eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden. Maar ook de maximale loonmarge van 0,3 procent in 2012 en het voornemen om de koppeling van de lonen aan de index te bestuderen, zorgen voor ongenoegen.
Bron: De Standaard/De Tijd/De Morgen
