De recent gepubliceerde IAB-studie Working Time and Workers’ Preferences in Industrialized Countries: Finding the Balance (zie ook www.ilo.org) stelt vast dat er een diepe kloof bestaat tussen het aantal werkelijk gepresteerde werkuren en het aantal uren dat werknemers nodig hebben of verkiezen. Sommige groepen werknemers presteren overmatig veel werkuren en zouden het aantal uren liefst zien dalen, andere zijn net vragende partij voor meer werkuren.
Gedurende de late jaren 1990 steeg het aandeel Amerikaanse en Australische werknemers dat meer dan 50 uur klopt van 15 tot 20%. In Nieuw Zeeland (21,3%) en vooral Japan (28,1%) is de lange werkweek nog couranter. In de meeste (oude) EU-landen daarentegen blijft de wekelijkse werktijd onder 50 uur voor meer dan 90% van de werknemers. In Nederland werkt slechts 1,4% meer dan 50 uur, in Griekenland en Ierland is dit 6,2%. Met 3,8% zit de Belgische werknemerspopulatie netjes tussen het minimum en het maximum. Enige uitzondering, zoals te verwachten, is het Verenigd Koninkrijk, waar toch 15,5% langer dan 50 uur werkt.
Overdreven lange werkweken zijn er vooral in landen waar de arbeidstijd zwak gereguleerd is. Het werkvolk is daarmee niet gelukkig. In de VS zou de helft van alle werknemers (dus niet alleen van deze die 50 uur of meer draaien) minder lang willen werken. In Europa doet 81% van de langwerkers het tegen zijn zin.
Het spiegelbeeld – hoewel niet volledig – krijgen we bij de deeltijdwerkers: 46% van de EU-werknemers die minder dan 20 uur per week presteren, wil meer werk.
De aspiraties zijn dus net zo verdeeld als de concrete werksituaties verscheiden zijn. De discussie over de werkweek lijkt eindeloos.
