Volgens de CRB zijn de gesloten loonovereenkomsten in de bedrijfstakken binnen het kader van het interprofessioneel akkoord gebleven. Dat akkoord had een norm voor loonkostenstijging van 4,5% voorspeld, maar door effecten zoals inflatie, moet de verwachte stijging van de loonkosten voor de referentielanden worden herzien naar 3,1% voor 2005-2006. Daardoor zal de indexering van de Belgische loonkosten toenemen met 4,3% in plaats van 3,3%.
Dat brengt de totale loonkostenontwikkeling voor 2005-2006 op 5,2% of 2,1% hoger dan in de drie buurlanden. De werkloosheidsgraad blijft stabiel op 7,8% van de actieve bevolking. De werkgelegenheidsgraad zou stijgen tot 62,1% tegen eind 2006. De CRB maakt sinds 1996 jaarlijks een vergelijking van de Belgische loonkostenontwikkeling en deze van Nederland, Frankrijk en Duitsland.
Het ABVV relativeert de cijfers sterk: “We stellen in ons land een reële stijging van de lonen vast met 0,7%. In vergelijking met het gemiddelde van de buurlanden is de ‘loonontsporing’ groter, maar die is te wijten aan twee tijdelijke factoren: de versnelling van de inflatie en de forse daling van de lonen in Duitsland. De tewerkstelling stijgt intussen veel sneller dan bij onze belangrijkste concurrenten.”
De interprofessionele werkgeversorganisaties erkennen in een gezamenlijk persbericht de externe factoren die de vakbond aanhaalt, maar zien die niet als een excuus voor de loonstijging: “De wet op het concurrentievermogen stelt dat de Belgische loonnorm maximaal de gemiddelde loonkostenstijging van onze drie belangrijkste handelspartners mag bedragen. De nieuwe cijfers tonen dat de alarmkreten van onze bedrijven over hun concurrentiehandicap op harde feiten berusten.” De werkgevers willen een meerjarenplan dat ervoor zorgt dat tegen 2010 de Belgische bedrijven met gelijke wapens de concurrentiestrijd kunnen aangaan.
