Het ABVV leidt uit de cijfers van de CRB af dat voor de periode 2003-2004 kan gesproken worden over een matige ontwikkeling van de lonen in België. De stijging van de lonen met 4,5% is lager dan het indicatieve looncijfer van 5,4% (afgesproken in het Interprofessioneel Akkoord). Het is ook lager dan de verwachte loonstijging in de drie buurlanden (5,3%). “Deze recente loonontwikkeling laat toe om de sterkere loonstijging in België voor 2001-2002 (+1,2%) die werd vastgesteld op basis van de herziene OESO-cijfers te relativeren”, zegt het ABVV. “De resultaten van de CAO’s tonen aan dat de sociale partners zich aan het akkoord gehouden hebben en dat er dus helemaal geen behoefte is aan een dwingende loonnorm. Het verslag laat ook toe om de invloed van het loonakkoord in Nederland juist in te schatten. Er is in Nederland geen sprake van een bevriezing van de loonkosten voor 2004 maar van een stijging met 2,7%. Er is wel een afname van de geraamde stijging met 0,5% en de invloed hiervan op het referentiecijfer (dit is het gewogen gemiddelde van de drie buurlanden) bedraagt 0,05%.”

De vakbond maakt uit het CRB-rapport ook op dat de vormingsinspanningen van de werkgevers blijven afnemen, van 1,31% in 2001 naar 1,27% in 2002. Hij dringt aan op “een bijkomende inventarisatie van de geleverde inspanningen in de sectoren” en op de uitvoering van de inhaaloperatie waarvan sprake op de werkgelegenheidsconferentie.

Een heel ander geluid valt te beluisteren bij het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO): “Tussen 1999 en 2002 stegen de uurloonkosten in ons land met 13,6%. In de drie buurlanden Nederland, Duitsland en Frankrijk bedroeg die stijging gemiddeld slechts 12,2%. Het loonkostenniveau in België ligt echter globaal genomen nog steeds ongeveer 10% boven het gemiddelde van de buurlanden. Verdere dalingen van de patronale sociale zekerheidsbijdragen blijven onontbeerlijk. Voorts mag onverwachte inflatie niet meer leiden tot uit de pan swingende en ongecontroleerde loonstijgingen en moet de vorming van de werknemers beter worden afgestemd op de noden van de arbeidsmarkt. Het Nederlandse voorbeeld van een loonstop en het Franse voorbeeld van langer werken moeten voor België een sterk signaal vormen om het loonkostenprobleem resoluut aan te pakken. De factoren om dit te doen zijn immers gunstig met een fiscale hervorming – op toerental in 2004 en 2005 – die zorgt voor koopkrachtverhoging en de afspraak op de banenconferentie om de loonlastenverlaging niet om te zetten in loonsverhogingen.”