De nieuwe fusievakbond ITUC (International Trade Union Confederation) is ontstaan uit een verstandshuwelijk tussen het sociaaldemocratisch geïnspireerde IVVV (Internationaal Verbond van Vrije Vakverenigingen), waarbij ABVV en ACLVB aangesloten waren, en het christelijke WVA (Wereldverbond van de Arbeid), waarvan ACV oprichter en belangrijke financier was. Ook enkele tot voor kort niet internationaal gelieerde vakbonden zoals de Franse CGT sluiten aan. Met 166 miljoen leden is de koepel een van de grootste organisaties in de geschiedenis.
Kersvers secretaris-generaal van de nieuwe vakbondskoepel, de Brit Guy Ryder, ziet de krachtenbundeling en het toekomstig praten met één stem als heel belangrijk. Toch volstaat groter worden niet: “Internationale actie moet uit de periferie van vakbondswerk. In een tijdperk van globalisering moet de internationale reflex centraal staan in syndicale actie om een valabele tegenkracht te bieden aan multinationals die dat al jaren doen.”
ABBV-voorzitter Rudy De Leeuw benadrukt steeds het idee te hebben verkondigd dat de eenmaking niet zomaar een opportunistische toenadering mocht zijn: “De eenmaking moest en moet een hertekening zijn van de internationale vakbeweging, waarbij nationale vakbondsorganisaties en vakcentrales aansluiten omdat ze duidelijk gemeenschappelijke waarden en beginselen aankleven en verdedigen. Onze overtuiging is dat het uitbouwen van een tegenmacht een sleutelfactor is van de vakbondsstrategie. Deze internationale tegenmacht is meer dan ooit nodig. Wij zijn eveneens voorstander van een ‘democratisch bestuur’ van de globalisering.”
De toegevoegde waarde van de internationale fusievakbond ligt volgens De Leeuw in “het vermogen om krachten te bundelen en te verenigen op basis van gemeenschappelijke waarden, beginselen en doelstellingen”. De ITUC vertoont alvast een Belgisch tintje: ACV-voorzitter Luc Cortebeeck wordt ondervoorzitter van de fusiebond. Hij ziet vier essentiële taken weggelegd voor de wereldvakbond: “Het basissyndicalisme moet nu wereldwijd bevorderd worden, de nieuwe wereldvakbeweging moet ten volle de belangen van de niet-actieven behartigen en moet ook sterk resultaatgericht werken. Het internationaal syndicalisme moet werknemers niet enkel vertegenwoordigen, maar hen ook verenigen, door zeer veel onderlinge contacten en uitwisseling en door gezamenlijke actie.”
Misschien wel het belangrijkste punt is de vernieuwing van het programma en het optreden: “Tegenover een nieuw, geglobaliseerd kapitalisme moet ook een nieuw, geglobaliseerd syndicalisme staan. Met een vakbeweging die niet blijft hangen bij de oude thema’s en oude vraagstukken, maar die voluit aandacht geeft aan de nieuwe thema’s, de nieuwe vraagstukken: de wereldwijde milieuvraagstukken, de problemen van veiligheid en gezondheid, de ongelijke kansen en de discriminatie in het bijzonder van vrouwen en allochtonen.”
