Nick Powdthavee is professor in de Gedragswetenschappen aan de Warwick Business School en gespecialiseerd in Welzijnseconomie. Hij leidde een onderzoek naar de mate waarin mensen gelukkiger worden naarmate zij meer verdienen dan anderen in hun referentiegroep. Wat blijkt?

Mensen geven zeer weinig om het loon dat zij in absolute termen verdienen. Zij zijn meer bekommerd over hoe hun loon zich verhoudt tot dat van degenen rondom hen, of dat van de referentiegroep waartoe zij zich rekenen (leeftijd, geslacht, religie, nationaliteit).

Hun geluks- of welzijnsgevoel wordt meer beïnvloed door hun positie op het werk: zijn zij de vijfde of de vijftigste verdiener? Dat scheelt een slok op de borrel van het geluk.

Het onderzoek werd gevoerd in 24 landen. Een vergelijking van de resultaten in de landen wijst uit dat het ‘gelukeffect’ van meer te verdienen dan de soortgenoten veel groter is in landen met een hoge inkomensongelijkheid (zoals China en de VS) en waar deze inkomensongelijkheid ook als de norm geldt.
Ook het dalen op de loonladder veroorzaakt meer stress, droefenis en boosheid in landen met grote inkomensverschillen.

Als professor Powdthavee’s bevindingen ook opgaan voor CEO’s – als CEO’s dus ook als mensen mogen worden beschouwd – dan is dit een lichtpuntje voor zij die de vacatures bij bpost en Proximus moeten vullen. Een uitstekende Belgische topper zal zich niet per se zeer ongelukkig voelen met een begrensd loon. Politieke inmenging in het bedrijfsbeleid zou wel eens afschrikwekkender kunnen zijn…