Het leek allemaal uitstekend te beginnen. In 2020 wist hij bijna alle aandeelhouders te overtuigen om een radicaal lange-termijn-plan uit te voeren, met grote ecologische en sociale klemtonen, met oog voor gezondheid, duurzaamheid en diversiteit. Aandacht voor de zwakkeren ook en tegen ‘blinde winsten’. Een onderneming waarin mensen niet werken uit obsessie voor hun loonbriefje. Faber klonk soms als een woordvoerder van een ngo, maar had tegelijk zijn business op orde. Hij reserveerde twee miljard euro voor duurzaamheid.
Daarmee ging hij een stap verder op de weg die Antoine en Franck Riboud al volgden, maar een versnelling of twee hoger. Pour la petite ou la grande histoire: in 1993 hield Antoine een pleidooi voor de 32-urenweek. De plannen van Faber – die ook reorganisaties zouden inhouden – veroorzaakten sociale onrust, maar dat was de aandeelhouders toen geen zorg.
Tot de balans 2020 tegenviel. Wel nog winst – natuurlijk, Faber was altijd een uitstekend manager geweest – maar niet genoeg voor een meerderheid van institutionele en andere beleggers die elk jaar likkebaardend op maximale winst hopen en niet aan de toekomst denken. Danone was een familiebedrijf op wereldschaal, maar is dat niet meer. De aandeelhouders hebben nog niet van corona-effecten gehoord of indien wel willen ze daarom niet even geduld hebben. Ze zien niet verder dan hun neusje kort is.
Toen hij de aandeelhouders minder dan een jaar geleden meetrok, zegde hij dat ze het standbeeld van Milton Friedman hadden omver getrokken, de ultra-liberale economist die poneerde dat bedrijven alleen moesten denken aan winst maken en voor de rest geen enkele verantwoordelijkheid dragen.
Niet dus.
