Het Arbeidshof van Luik onderzocht deze zaak en kwam tot een genuanceerd besluit. Volgens het Arbeidshof kan de uitoefening van een activiteit door een werknemer in ziekteverlof in bepaalde gevallen een dringende reden tot ontslag uitmaken. Dit is het geval wanneer uit de aard van de verrichte activiteiten blijkt dat de betrokken werknemer helemaal niet arbeidsongeschikt was. Het Arbeidshof verwees naar de rechtspraak van het Arbeidshof van Bergen. In een arrest van 3 oktober 1990 oordeelde het Arbeidshof van Bergen dat het verrichten van activiteiten door een werknemer in ziekteverlof in de volgende gevallen een ontslag om dringende reden rechtvaardigt: wanneer de werknemer hierdoor een inbreuk begaat op een specifieke bepaling in zijn arbeidsovereenkomst (bijv. een clausule die de werknemer verbiedt om andere professionele activiteiten te verrichten), wanneer uit de aard van de activiteiten zou blijken dat de werknemer niet arbeidsongeschikt is of wanneer de activiteiten van die aard zijn dat hierdoor het genezingsproces wordt vertraagd.

Rekening houdend met deze principes concludeerde het Arbeidshof van Luik dat de werknemer in casu terecht wegens dringende reden werd ontslagen. Het merkte daarbij op dat de concrete activiteiten die de werknemer tijdens zijn ziekteverlof had verricht in belangrijke mate gelijkaardig waren aan de activiteiten die hij in het kader van zijn arbeidsovereenkomst diende te verrichten. Hieruit leidde het Arbeidshof af dat de werknemer geenszins arbeidsongeschikt was. De omvang en de belangrijkheid van de verrichte prestaties tijdens het ziekteverlof werden door het Arbeidshof als volstrekt irrelevant beschouwd bij de beoordeling van het ontslag om dringende reden. Het Arbeidshof oordeelde dat de werknemer het vertrouwen van zijn werkgever onherroepelijk had geschonden, zodat hij terecht werd ontslagen om dringende reden.