Ongeveer tweederde van de respondenten is een man, eenderde is een vrouw. Ze hebben samen in 80% van de gevallen een man als leider, bij 14% maakt een vrouw de dienst uit en de overige 6% valt niet onder het gezag van een leidinggevende. De deelnemers aan de studie moesten het relatieve belang van 19 leiderscapaciteiten aangeven, waarvan er 10 als ‘feminien’ en 9 als ‘masculien’ kunnen beschouwd worden. Ze moesten ook aanduiden welke eigenschappen bij hun werkelijke manager passen. De opsplitsing is gebaseerd op de Short BSRI-test (Bem Sex-Role Inventory) uit 1981.
De onderzoekers komen tot de opmerkelijke vaststelling dat mannen en vrouwen zowel in de groep van masculiene leiders als in die van feminiene leiders even vaak voorkomen. Mannelijke leiders gedragen zich dus niet per se masculien, vrouwelijke niet zomaar feminien. De vrouwen slagen er evenwel beter in dan hun mannelijke collega’s om zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen uit te spelen. Ze zijn het meest ‘androgyn’ en de androgyne leider geniet bij de respondenten duidelijk de voorkeur. De leiders die in de ogen van hun medewerkers hoog scoren op zowel mannelijke als vrouwelijke capaciteiten, blijken namelijk ook de leiders te zijn die het meest gewaardeerd worden. De androgyne leider krijgt gemiddeld 7,8 op 10 als rapportcijfer. De feminiene leider krijgt trouwens meer erkenning (7,1) dan de masculiene leider (6,7). De chef die geen stelling neemt en ook nog eens een koud hart heeft, moet het ontgelden. Hij moet het stellen met een magere 5,6. In deze groep zijn opvallend genoeg de mannen oververtegenwoordigd.
De onderzoekers vinden geen verklaring voor de oververtegenwoordiging van vrouwen in de groep van ideale leiders. Mannen en vrouwen hebben in deze categorie dezelfde achtergrond: ze zijn nagenoeg even oud en hebben gemiddeld hetzelfde opleidingsniveau. Het is volgens ons niet ondenkbaar dat vrouwelijke managers de feminiene kwaliteiten al meer in zich hebben en de masculiene hebben leren ontwikkelen om in het mannenwereldje bovenaan (of toch bijna) te raken. Het onderzoek toont namelijk ook aan dat topmanagers een sterke voorkeur hebben voor de masculiene leider. Ze spreken zich uit voor dominante, krachtige beslissers.
