Yves Peleman van woonzorgcentrum Akapella verwoordde het probleem als volgt: “Het KB van 12 januari 2006 tot vaststelling van de nadere regels om geregistreerd te worden als zorgkundige, wordt zes jaar later realiteit. 1400 verzorgenden uit woonzorgcentra kregen een schrijven van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu dat ze niet meer als verzorgende kunnen werken in een woonzorgcentrum.

De directies kregen van het Riziv een schrijven met de namen van verzorgenden die geen verzorgend werk meer mogen doen in een woonzorgcentrum en waarbij hun financiering in vraag wordt gesteld. Uiteraard komt de invulling van de opgelegde personeelsnormen in het gedrang met dus ook gevolgen voor de erkenning van de woonzorgcentra.

Het gaat hierbij over elementaire basiszorg en we wensen het onze bewoners niet toe dat ze regelmatig geen hulp bij het eten zullen krijgen, zoals dit nu spijtig genoeg in de ziekenhuizen al een feit is. Jongeren die het o.a. op het vlak van onderwijs niet zo gemakkelijk hebben, maar in een woonzorgcentrum hun zelfvertrouwen herwonnen en alle competenties via ervaring en vorming ontwikkelden om elementaire basiszorg aan bewoners te geven, krijgen nu een slag in hun gezicht omdat overheden hen op straat laten zetten met alle gevolgen van dien. We worstelen nu al met reusachtige personeelstekorten en mede door de vergrijzing smeekt de zorgsector nog meer naar bijkomende arbeidskrachten.”

Dirk Doucet, directeur Zorg van woonzorgcentrum Ten Kerselaere in Heist-op-den-Berg, is niet solidair met het protest van zijn collega’s. “Protesteren tegen vormingseisen die opgelegd worden aan de verzorgenden in de woonzorgcentra, is naast de kwestie”, vindt hij. “Dé eis moet zijn méér vorming voor onze verzorgenden. Het zat er zal zes jaar aan te komen dat de overheid die opleidingseis hard zou maken vanaf 2012. Men kon zich voorbereiden. En de overheid gaf geld voor bijscholingen. We hebben goede zorgkundigen, maar er is een upgrading van die zorgkundigen nodig. De opleiding die ze nu krijgen, één jaar na hun middelbaar, is morgen niet meer voldoende. Waarom? Wie zijn onze cliënten? Almaar meer de zwaarst zorgbehoevende bejaarden. En onze cliënten worden veeleisender. Ze willen als individu behandeld worden. Ze willen zorg op maat, terecht. Bovendien evolueren we naar kleinere zorgeenheden waarin de zorgkundige zelfstandiger moet optreden. De instellingen voor personen met een handicap zijn daarop voorbereid. Zij hebben veel meer personeel en daarvan heeft 40 tot 80 procent een bacheloropleiding genoten. Ik zeg niet dat wij dat ook moeten hebben, ik zeg wel dat we het vormingspeil van onze zorgkundigen moeten optrekken met blijvende vorming. En hun opleiding moet nog verder weg van het medische model. Een rusthuis of woonzorgcentrum is geen klein ziekenhuisje.”

Bron: De Standaard