De bekendste ziekenhuisbacteriën zijn de MRSA’s, die resistent zijn tegen veel maar niet alle antibiotica. Deze ziektekiemen maakten vorig jaar in ons land 2526 doden, of het dubbele van het aantal verkeersdoden.
“Door doorgedreven (hand)hygiëne en snelle detectie krijgen we dat probleem onder controle”, volgens Johan Van Eldere. “De consensus hier was: we moeten met die ziekenhuisinfecties leren leven, want ze zullen altijd aanwezig blijven in ziekenhuizen waar veel wordt gewerkt met antibiotica en waar ziektekiemen bijgevolg volop de kans krijgen weerstand hiertegen aan te kweken.”
Zorgwekkender is de opmars van nieuwe infecties, de zogenaamde ESBL’s. Dat zijn bacteriën die enzymes afscheiden die antibiotica uitschakelen. Er duiken intussen ook bij ons dergelijke ESBL-ziektekiemen op die zelfs de breedspectrumantibiotica uitschakelen die op spoedafdelingen dikwijls het allerlaatste wapen vormen tegen infecties. In ons land is dit nog maar een beperkt probleem, maar op het congres kwam de wereldwijde ongerustheid hierover duidelijk tot uiting.
De aanpak van ESBL’s is dezelfde als van MRSA’s en andere ziekenhuisinfecties: snelle detectie, isolatie van besmette patiënten en strikte hygiëne. “Dat veronderstelt blijvende investeringen in goede microbiologische labs en doorgedreven discipline bij de zorgverstrekkers”, zegt professor Van Eldere. “België is geen eiland, de infecties komen van overal. Vandaar de nood aan internationale samenwerking.”
Een heikel punt is de oproep om ziekenhuizen desnoods te verplichten publiek bekend te maken of en in welke mate ze kampen met deze infecties. “Ziekenhuizen doen dat niet graag. Ze vrezen dat anderen vals zullen spelen, en ze vrezen ook onnodige paniekreacties bij het publiek. Maar om dit nieuwe probleem echt de baas te kunnen, moeten we op termijn onvermijdelijk overstappen naar een meldingsplicht”, vindt Van Eldere.
“Door doorgedreven (hand)hygiëne en snelle detectie krijgen we dat probleem onder controle”, volgens Johan Van Eldere. “De consensus hier was: we moeten met die ziekenhuisinfecties leren leven, want ze zullen altijd aanwezig blijven in ziekenhuizen waar veel wordt gewerkt met antibiotica en waar ziektekiemen bijgevolg volop de kans krijgen weerstand hiertegen aan te kweken.”
Zorgwekkender is de opmars van nieuwe infecties, de zogenaamde ESBL’s. Dat zijn bacteriën die enzymes afscheiden die antibiotica uitschakelen. Er duiken intussen ook bij ons dergelijke ESBL-ziektekiemen op die zelfs de breedspectrumantibiotica uitschakelen die op spoedafdelingen dikwijls het allerlaatste wapen vormen tegen infecties. In ons land is dit nog maar een beperkt probleem, maar op het congres kwam de wereldwijde ongerustheid hierover duidelijk tot uiting.
De aanpak van ESBL’s is dezelfde als van MRSA’s en andere ziekenhuisinfecties: snelle detectie, isolatie van besmette patiënten en strikte hygiëne. “Dat veronderstelt blijvende investeringen in goede microbiologische labs en doorgedreven discipline bij de zorgverstrekkers”, zegt professor Van Eldere. “België is geen eiland, de infecties komen van overal. Vandaar de nood aan internationale samenwerking.”
Een heikel punt is de oproep om ziekenhuizen desnoods te verplichten publiek bekend te maken of en in welke mate ze kampen met deze infecties. “Ziekenhuizen doen dat niet graag. Ze vrezen dat anderen vals zullen spelen, en ze vrezen ook onnodige paniekreacties bij het publiek. Maar om dit nieuwe probleem echt de baas te kunnen, moeten we op termijn onvermijdelijk overstappen naar een meldingsplicht”, vindt Van Eldere.
Bron: De Standaard
