De idee dat, als je medewerkers niet weg willen, je goed bezig bent, is zeker niet a priori juist. Deze vaststelling vraagt sowieso om meer interpretatie. Een aantal bedenkingen kan deze stelling al duidelijk en eenvoudig in vraag stellen: worden medewerkers misschien niet zodanig verloond, dat ze beter niet kunnen veranderen van job? Hebben ze zich genesteld in een comfortzone? Zijn er misschien randvoorwaarden die hen zodanig verbonden houden bij de firma zonder dat ze essentieel zijn in functie van de concrete jobinhoud en toegevoegde waarde voor de firma (bijvoorbeeld met bedrijfswagen, interessante uurregeling, parttime regeling, optieplan,…)?
Als organisatie dien je er te allen tijde voor te zorgen dat je een goed evenwicht vindt tussen stabiliteit in personeel en voldoende in- en uitstroom in functie van noodzakelijke competenties, ervaring en vernieuwing voor de organisatie. Interne enquêtes met betrekking tot de vraag waarom medewerkers blijven, kunnen een goed inzicht bieden in de argumenten dienaangaande. Zij kunnen ook een basis vormen om verdere HR-beleidskeuzes op te baseren.
Voorts is het ook zinvol na te gaan in hoeverre personeelsverloop zich verhoudt tot de concurrenten binnen de sector. De ene sector heeft een hoger verloop dan de andere. Maar als je verloop sterk afwijkt van het sectorgemiddelde (zowel in positieve als negatieve zin), kan dit een duidelijk signaal voor interpretatie geven.
Concluderend zou men kunnen stellen dat, als de vaststelling is dat medewerkers niet weg willen, dit gewoon een signaal voor verder HR-onderzoek dient te zijn naar het waarom. Gaat het om bedrijfspositieve argumenten of gaat het, bijvoorbeeld, louter en alleen om persoonsgebonden voordeelargumenten? De inzichten zullen in ieder geval een goede basis zijn voor HR-beleidsbepalingen.
