A charge
De werknemer stelde zichzelf ook verkeerd voor op zijn Facebook-pagina. Hij maakte zich kenbaar als ‘business development director Asia’, terwijl zijn reële functie ‘business development manager’ was en hij niet bevoegd was voor heel Azië, maar alleen voor Japan. Bovendien vond de werkgever het feit dat hij op Facebook vaak zijn uitgesproken mening ventileerde over maatschappelijk gevoelige onderwerpen onverzoenbaar met zijn voorbeeldfunctie als kaderlid binnen de onderneming. De werkgever vond dergelijke uitlatingen op Facebook onaanvaardbaar en ontsloeg de werknemer om dringende reden.
A decharge
De werknemer vocht zijn ontslag om dringende reden aan door zich te beroepen op zijn recht op privacy. Hij stelde dat de werkgever een controle had uitgevoerd op zijn internetgebruik zonder zijn toestemming en zonder de toestemming van de andere personen die op zijn ‘prikbord’ commentaren achterlieten. Hij beweerde namelijk dat zijn Facebook-pagina enkel voor ‘vrienden van vrienden’ toegankelijk was en niet voor iedereen, zodat er sprake was van een inbreuk op zijn privéleven. Daarnaast argumenteerde hij dat zijn commentaren op Facebook geen dringende reden konden uitmaken, omdat hij zelf geen geheime of vertrouwelijke informatie had wereldkundig gemaakt. Hij vond ook dat de commentaren geen regelrechte kritiek inhielden.
Privacy?
De arbeidsrechtbank van Leuven oordeelde dat er geen enkele schending van de privacy is gebeurd, aangezien er zelfs geen ‘vriendenlink’ nodig was om op het Facebook-prikbord van de werknemer te komen, zodat het prikbord klaarblijkelijk toegankelijk was voor alle gebruikers. De arbeidsrechtbank merkte in dit kader ook op dat het systeem van ‘vrienden van vrienden’ volkomen lek en oncontroleerbaar is, zodat de privacy hoe dan ook niet beschermd is.
Dringende reden?
De arbeidsrechtbank oordeelde bovendien dat de werknemer terecht om dringende reden werd ontslagen. De rechtbank hield enerzijds rekening met het feit dat de werkgever een beursgenoteerd bedrijf was en werknemers van een dergelijk bedrijf zich bijgevolg dienen te houden aan een strikte communicatiestrategie en, anderzijds, met de functie van de werknemer. Als manager/potentieel aandeelhouder diende hij zeker het positief uitdragen van zijn bedrijf voor ogen te hebben, temeer daar hij zichzelf een nog hogere functie had toegemeten op Facebook. De arbeidsrechtbank oordeelde bijgevolg dat de inhoud en stijl van de publieke verklaringen in de geschetste context onaanvaardbaar waren, zodat de werkgever terecht is overgegaan tot ontslag om dringende reden.
Dit vonnis is een opsteker voor de werkgevers, die meer en meer worden geconfronteerd met de (soms nadelige) gevolgen van het Facebook-gebruik van hun werknemers. Bovendien houdt het een waarschuwing in voor de werknemers die menen om het even welke commentaar te kunnen ‘posten’ op hun Facebook-pagina, zonder rekening te houden met de mogelijke consequenties van hun uitlatingen. Het recht op privacy is volgens de arbeidsrechtbank van Leuven alvast geen bescherming waarachter men zich kan verschuilen.
Arbeidsrechtbank van Leuven (1ste B kamer), 17 november 2011, AR 10/2215/A
