Dat lukt nu niet meer, omdat de overheden geen geld meer hebben, waarschuwt Raymond Torres van de ILO-studiedienst. Sterker nog: de overheden moeten zelf personeel afdanken om hun begrotingen onder controle te houden.
Omdat de arbeidsmarkt altijd met zes maanden vertraging reageert op economische ontwikkelingen, is de impact van de nieuwe groeivertraging nog beperkt gebleven. Maar in twee derde van de ontwikkelde economieën, waaronder België, is de arbeidsmarkt al aan het verslechteren.
In de komende twee jaar zullen er wereldwijd 80 miljoen nieuwe banen gecreëerd moeten worden om werkloosheid terug te brengen tot het peil van voor de crisis. De ontwikkelde economieën moeten er daarvan 27 miljoen voor hun rekening nemen. Maar zoals het er nu naar uitziet, zal maar de helft van dat aantal effectief gecreëerd worden.
Sociale onrust
Daardoor zal het nog tot 2016 duren vooraleer de effecten van de crisis op de werkloosheid volledig zijn weggewerkt. Een hogere werkloosheid doet de binnenlandse vraag dalen, wat het herstel van de economie bemoeilijkt. Zo dreigt een vicieuze cirkel te ontstaan.
De studie waarschuwt ook voor een groeiend gevaar van sociale onrust. Het risico daarop is in 40 procent van de 119 bestudeerde landen toegenomen.
Tot slot plaatst de ILO ook vraagtekens bij het beleid van loonmatiging. Het idee dat loonmatiging juist voor meer werkgelegenheid zorgt, wordt meer en meer aangevochten, aldus het rapport.
Het lijkt erop dat het ‘uitgespaarde’ geld niet is besteed aan extra investeringen die de werkgelegenheid aanwakkeren, maar deels aan dividenden. Tegelijk zorgde de loonmatiging ervoor dat de binnenlandse vraag minder snel groeide dan mogelijk was. De werknemers hadden immers relatief minder te besteden.
In veel landen bemoeilijkt ook het belastingstelsel een snelle groei van de werkgelegenheid. In plaats van vooral inkomens uit arbeid te belasten, zouden vermogens- of milieu-effecten een interessante alternatieve belastingbasis kunnen vormen, oppert het rapport.
Bron: De Standaard
