Een nieuwe richtlijn was nodig omdat de huidige richtlijn geen uitsluitsel geeft over bepaalde aspecten van arbeidstijd, zoals stand-by diensten en omdat de uiteenlopende praktijken in de lidstaten geleid hebben tot een serie van uitspraken van het Europees Hof van Justitie.
Deze uitspraken behandelen voornamelijk de vraag wat arbeidstijd inhoudt, waaronder de vraag of zulke stand-by diensten al dan niet als arbeidstijd moeten worden beschouwd.
De Europese Commissie, de Europese Raad en het Europees Parlement hebben echter nog geen overeenstemming bereikt over de meest betwiste onderdelen, namelijk de maximale wekelijkse arbeidstijd, de mogelijkheid om de maximale arbeidstijd te overschrijden (‘opt-out) en de kwestie van de stand-by dienst.
Het Europees Parlement verkoos tijdens de eerste stemming de maximale arbeidstijd van 48 uur per week te behouden, de mogelijkheid om de maximale arbeidstijd te overschrijden geleidelijk te elimineren en de stand-by dienst, inclusief het inactieve deel, in zijn geheel als zijnde arbeidstijd te beschouwen.
De Europese Commissie herzag het voorstel in het licht van de uitkomst van de eerste stemming, maar liet de kwestie van de stand-by dienst opengelaten.
Vorige week probeerde de Europese Raad, onder druk van het Brits voorzitterschap, een politiek akkoord te bereiken. Zonder resultaat.
Ditmaal blokkeerden de opt-out clausule en de vraag of de maximale arbeidstijd van toepassing is per contract of per werknemer de discussies. De meerderheid van de lidstaten was fel tegen de toepassing per contract, omdat dit ertoe kan leiden dat een werknemer met twee voltijdse contracten bij verschillende werkgevers een maximale werkweek van 96 uur zou kunnen hebben.
De volgende stap is een tweede stemming in het Europees Parlement, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat het voorstel er doorkomt onder het Brits voorzitterschap dat afloopt eind deze maand. Dit betekent dat het ondankbare dossier onder de hoede zal komen van Oostenrijk dat vanaf 1 januari 2006 het voorzitterschap overneemt.
