Een werknemer werd per aangetekende brief door zijn werkgever ontslagen. De ontslagbrief werd door de werknemer ‘voor ontvangst en voor akkoord’ ondertekend. In de brief stond dat er met onmiddellijke ingang een einde werd gesteld aan de arbeidsovereenkomst en dat er een opzegvergoeding zou worden betaald, overeenstemmend met 24 maanden loon. De werkgever weigerde later evenwel een opzegvergoeding van 24 maanden te betalen. Volgens hem was er een fout gemaakt bij de berekening van de opzegvergoeding volgens de formule Claeys. Bij een herberekening was gebleken dat deze formule slechts een opzegvergoeding van 17 maanden opleverde.
De werknemer had de ontslagbrief – waarin melding werd gemaakt van een opzegvergoeding van 24 maanden – ‘voor akkoord’ ondertekend en teruggestuurd naar de werkgever. De werknemer beweerde dat partijen, na het ontslag, tot een akkoord waren gekomen over de verschuldigde opzegvergoeding, zodat de werkgever gehouden was de opzegvergoeding van 24 maanden te betalen. Het Arbeidshof moest dus oordelen over de vraag naar de juridische gevolgen van de ‘voor akkoord’ ondertekende ontslagbrief.
De werkgever beweerde dat er geen rekening mocht worden gehouden met de (ondertekende) ontslagbrief omdat de partijen in werkelijkheid waren overeengekomen dat er gebruik zou worden gemaakt van de formule Claeys voor de berekening van de opzegvergoeding. De werkgever merkte op dat er een fout was gemaakt bij de berekening van de opzegvergoeding waardoor er in de ontslagbrief, per vergissing, melding werd gemaakt van 24 maanden. Deze verkeerde vermelding deed volgens de werkgever geen afbreuk aan de werkelijke wilsovereenstemming tussen de partijen, meer bepaald het akkoord om de opzegvergoeding te berekenen volgens de formule Claeys. Voorts beweerde de werkgever dat er sprake was van een ‘vergeefbare fout’, waardoor de rechter geen rekening zou mogen houden met de ondertekende ontslagbrief.
Het Arbeidshof gaf de werkgever ongelijk. Het oordeelde dat er inderdaad een overeenkomst was gesloten tussen werknemer en werkgever over de verschuldigde opzegvergoeding, wat bleek uit de door de werknemer ‘voor akkoord’ ondertekende ontslagbrief. De inhoud van deze overeenkomst was weliswaar beperkt, maar voldoende duidelijk om geen interpretatiemarge te laten. Volgens het Arbeidshof was er ook helemaal geen sprake van een ‘vergeefbare fout’ in hoofde van de werkgever omdat deze beschikt over een eigen personeelsdienst. Het Arbeidshof voegde eraan toe dat de werknemer niet aansprakelijk kan worden gesteld voor een fout van de werkgever. De werkgever werd dus veroordeeld tot betaling van een opzegvergoeding van 24 maanden loon.
