De directeur van een Belgische onderneming verklaarde een aantal jaren terug in de media dat hij geen allochtonen kan aanwerven, omdat zijn klanten er bezwaar tegen hebben om deze tijdens de werkzaamheden toegang te geven tot hun woning.
Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding stelde een vordering in voor de Brusselse arbeidsrechtbank, maar werd in het ongelijk gesteld. De arbeidsrechtbank stelde dat niet werd aangetoond dat er effectief iemand had gesolliciteerd en op grond van zijn etnische afstamming was afgewezen. Het Centrum stelde hoger beroep in en verzocht het arbeidshof om een aantal prejudiciële vragen te willen stellen aan het Europees Hof van Justitie omtrent de interpretatie van de Europese antidiscriminatierichtlijnen. Het Europees Hof van Justitie heeft geantwoord op deze vragen van het Brusselse arbeidshof.
Het Europees Hof oordeelde dat publieke verklaringen omtrent het aanwervingsbeleid een vorm van directe discriminatie bij de aanwerving kunnen uitmaken. Dergelijke verklaringen kunnen voor bepaalde kandidaten immers een ernstige reden zijn om niet te solliciteren en dus een beletsel vormen voor hun toegang tot de arbeidsmarkt.
Het bestaan van dergelijke discriminatie veronderstelt volgens het Hof niet dat er effectief een klager/slachtoffer kan worden geïdentificeerd. Het Europees Hof verduidelijkte bovendien dat dergelijke publieke verklaringen volstaan om te vermoeden dat er sprake is van discriminatie, zodat de werkgever verplicht wordt te bewijzen dat zijn aanwervingsbeleid in de praktijk niet overeenstemt met de gedane verklaringen. Kan de werkgever dat niet, dan is er sprake van discriminatie. Met dit arrest heeft het Europees Hof van Justitie de redenering van de arbeidsrechtbank te Brussel van tafel geveegd. Het ziet er naar uit dat het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding mogelijk zijn slag thuis haalt.
Hof van Justitie, 10 juli 2008, tweede kamer, C-54/07
