Deze vraag wordt beantwoord door artikel 27 van de Arbeidsovereenkomstenwet. Het gaat om de regeling van het gewaarborgd dagloon: de werknemer kan recht hebben op het loon dat hij verdiend zou hebben wanneer hij zijn normale dagtaak had kunnen verrichten.

Hier gaat het om een geval van onvrijwillige vertraging of afwezigheid: de werknemer vertrekt normaal naar het werk, maar komt niet of met vertraging aan. Deze vertraging of afwezigheid moet te wijten zijn aan een oorzaak die voorkomt op de weg naar het werk én die onafhankelijk is van de wil van de werknemer.

In dat geval moeten de volgende voorwaarden voldaan zijn:

• De werknemer moet arbeidsgeschikt zijn op het ogenblik dat hij naar het werk vertrekt.
• De werknemer moet op de normale wijze naar het werk gegaan zijn. De oorzaak van de vertraging of de afwezigheid moet zich op de weg naar het werk voordoen en niet voorafgaand aan het vertrek van de werknemer.
• De oorzaak van de vertraging of de afwezigheid moet onafhankelijk zijn van de wil van de werknemer. Dat betekent dat de werknemer de nodige voorzorgen moet nemen om de vertraging of de afwezigheid te voorkomen (bijvoorbeeld vroeger naar het werk vertrokken zijn).

Wanneer de werknemer dus maatregelen heeft genomen om tijdig op het werk te geraken, maar onderweg gestrand is of ernstige vertraging heeft opgelopen, dan heeft hij recht op een gewaarborgd dagloon voor de verloren uren. De inschatting gebeurt in het licht van de feitelijke situatie op de weg in de regio.

Als de werknemer niet vertrokken is naar het werk, heeft hij geen recht op een gewaarborgd dagloon. Het blijft uiteraard altijd mogelijk om in onderling akkoord afspraken te maken, bijvoorbeeld verlof inplannen of thuiswerk inlassen.

Bron: Acerta (acerta.be)