Door Gert Truyens, voorzitter ACLVB

Wat een jaar ligt er achter ons. In mijn eerste jaar als voorzitter van ACLVB heb ik het vanop de eerste rij mogen zien: hoe uitdagingen ons soms overrompelen, maar ook hoe veerkrachtig en vastberaden mensen zijn. Of het nu gaat om sociale verkiezingen, de herstructureringen die onze industrie teisteren, of dagelijkse beslommeringen zoals koopkracht, mobiliteit en tijd voor jezelf – er is veel om bij stil te staan. En nog meer om over na te denken.

Na de sociale verkiezingen zijn we meteen aan de slag gegaan om er voor te zorgen dat werknemers zich gehoord voelen en dat hun stem ook doorklinkt aan de onderhandelingstafel. Dat is geen eenvoudige taak, maar wel een die ons telkens weer motiveert. Dit jaar heb ik vooral geleerd hoezeer mensen verlangen naar een eerlijke behandeling. Geen slogans, geen grootse beloften, maar oplossingen die werken en daadwerkelijk het verschil maken!

Om te beginnen met de industrie. Ik hoef u niet te vertellen dat de zorgen groot zijn. Elke keer wanneer een fabriek haar deuren sluit of een herstructurering wordt aangekondigd, voel je de onzekerheid die dat met zich meebrengt. Niet alleen voor de mensen die hun job verliezen, maar ook voor hun families, en voor de maatschappij als geheel. Daarom hebben we gepleit voor een industrieel beleid dat niet alleen reactief is, maar dat vooral visie toont. We moeten durven investeren in de toekomst, in innovatie, in jobs die ook de volgende generaties zekerheid bieden. Wat me daarbij steeds meer stoort, is hoe vaak er naar werknemers wordt gekeken alsof zij de problemen veroorzaken. Dit moeten we doorbreken: werknemers zijn net een deel van de oplossing! Er moet dringend ingezet worden op de opleiding en ontwikkeling van de belangrijkste asset van een bedrijf: de werknemer zelf.

Mobiliteit is nog zo’n thema waar iedereen wel een mening over heeft, maar waar de vooruitgang vaak traag lijkt te gaan. Hoe vaak hoor ik niet dat het openbaar vervoer betrouwbaarder moet worden, of dat fiets- en autoverkeer beter op elkaar afgestemd moeten worden? En gelijk hebben ze! De impact van een povere mobiliteit is niet alleen frustrerend, maar heeft ook economische en sociale gevolgen.

We willen ook verder gaan dan traditionele vakbondsthema’s, onder andere met eerlijke oplossingen voor singles en alleenstaande ouders. Voor de man of vrouw die de kinderen alleen opvoedt en na een lange werkdag nog nauwelijks tijd heeft voor zichzelf. Of voor de single die keer op keer merkt dat fiscale voordelen en verlofregelingen gewoon niet voor hem of haar bedoeld lijken te zijn. Hier draait het niet om solidariteit in abstracte termen, maar om echte gelijkheid: het recht om ademruimte te hebben, ook als je het alleen moet doen.

Wat me ook niet loslaat, is de agressie op de werkvloer, in welke vorm dan ook. Het is verontrustend hoe vaak we hierover meldingen binnenkrijgen. Werk moet een plek zijn waar je je veilig voelt, geen arena waar je constant op je hoede moet zijn. Hier ligt een verantwoordelijkheid voor iedereen: werkgevers, vakbonden en collega’s. Want een gezonde werkvloer is niet alleen essentieel voor het individu, maar ook voor de teams en bedrijven waarin we werken.

Het afgelopen jaar heeft me opnieuw doen inzien waar onze kracht werkelijk ligt: in het luisteren naar elkaar en het verbinden van verschillende belangen. Niet alleen praten over oplossingen, maar ze ook daadwerkelijk samen vormgeven. Als ik vooruitkijk naar 2025, weet ik dat er grote uitdagingen op ons wachten. Maar dat betekent niet dat we ons sociaal overleg zomaar mogen laten verzanden in een moeras van conflict. We kiezen altijd voor overlegde oplossingen, géén opgelegde oplossingen. En daar gaan we mee door, ook in het nieuwe jaar. Want een vakbond is niet alleen een schild tegen onrecht, het is ook een kompas voor wie beter wil. Het is die gedachte die me elke dag opnieuw inspireert en waarvoor ik me het komende jaar met volle overtuiging blijf inzetten. Dat is mijn nieuwjaarsbelofte. En ik hoop dat jouw nieuwjaarsbeloftes ons samen helpen om van 2025 een jaar te maken waarin positieve verandering werkelijkheid wordt. Voor iedereen!

Gert Truyens
Voorzitter ACLVB 

LEES MEER OP HRSQUARE.BE

• Ann Cattelain (Federgon): “Langdurig zieken vinden hun weg niet in het systeem” 
• Steeds meer zelfstandigen zijn langdurig ziek: depressie en burn-out voornaamste boosdoeners
• Wie religieus overkomt, maakt minder kans op een baan
• Opinie: Duurzame productiviteit
• Werknemers willen massaal terug naar kantoor