Door Gert Truyens, Voorzitter ACLVB
De wereld van werk verandert razendsnel. Technologie, globalisering en veranderende levensstijlen zetten klassieke zekerheden op losse schroeven. Jongeren treden anders toe tot de arbeidsmarkt dan vorige generaties. Werknemers willen flexibiliteit, zingeving en balans. Ondertussen wegen thema’s als werkdruk, jobonzekerheid en betaalbaarheid van het leven steeds zwaarder door.
In die context moeten ook vakbonden zichzelf durven heruitvinden. Niet om hun waarden te verloochenen, maar om ze opnieuw relevant te maken. Vakbond 2.0 is voor mij geen hippe slogan, maar een noodzakelijke koerswijziging.
We hebben geen boodschap meer aan oude recepten, dwingende tegenstellingen of holle slogans. Wat mensen vandaag vragen, is een vakbond die hun leefwereld begrijpt. Die niet roept, maar luistert. Die de samenleving niet gijzelt, maar constructief meebouwt aan een betere toekomst. Die inspraak ernstig neemt – ook intern – en het vertrouwen verdient om hun stem te laten weerklinken.
Met onze actie Boost je toekomst brachten we tien concrete voorstellen naar voren die écht verschil maken op het vlak van koopkracht en werkbaarheid. Meer dan 50.000 handtekeningen toonden dat de roep om positieve verandering luid klinkt. Die steun bevestigde dat het anders kan én moet: geen stilstand, wel gerichte actie met impact. Net zoals bij onze campagne voor hogere maaltijdcheques, waar 30.000 handtekeningen leidden tot een duidelijke politieke belofte én opname in het regeerakkoord. Allemaal bewijzen dat, als we op een positieve manier mobiliseren, de stem van de vaak stilzwijgende massa óók gehoord kan worden.
Maar ook de vorm telt. Uit intern onderzoek bleek dat bijna twee derde van onze leden geen voorstander is van klassieke stakingen die het land platleggen. Tegelijk voelen velen zich machteloos tegenover een regering die de inbreng van sociale partners – en dus van de werknemers – naast zich neerlegt. Dat spanningsveld toont aan dat er nood is aan andere vormen van actie, die effectief zijn én breed gedragen worden. Zonder het land te blokkeren, zonder luid geroep of polarisatie, maar mét heldere argumenten en concrete voorstellen.
Want laten we duidelijk zijn: sociaal overleg is geen formaliteit. Het is de ruggengraat van een democratische arbeidsmarkt. Wanneer regeringen maandenlang geen werkagenda presenteren of hervormingen doorvoeren zonder echt overleg, dan is dat geen slordigheid, maar een bewuste keuze om de dialoog te ondermijnen. Dat kunnen we als vakbond niet zomaar ondergaan. Maar ook dan kiezen we voor actie zonder stilstand: stevig op inhoud, verantwoordelijk in vorm.
Een vakbond 2.0 is ook een vakbond die toekomstgericht denkt. Neem artificiële intelligentie: wat vandaag een speeltuin lijkt, heeft ingrijpende gevolgen voor de jobs, competenties en werkrelaties van morgen. De vraag is niet of we reageren, maar hoe. Vanuit angst? Of met visie en verantwoordelijkheid? Wij kiezen voor het laatste.
De echte uitdaging voor HR én vakbonden is dezelfde: hoe bouwen we samen aan organisaties waarin mensen kunnen groeien, bijdragen en zich goed voelen? Dat begint met luisteren, samenwerken en vernieuwen.
De volgende generatie verdient meer dan oude slogans. Ze verdient een vakbond die mee is met haar tijd. Vakbond 2.0 dus. Geen eindpunt, wel een uitnodiging.
“Sociaal overleg is geen formaliteit. Het is de ruggengraat van een democratische arbeidsmarkt.”
LEES MEER OP HRSQUARE.BE
- WK op de werkvloer: hoe ga je ermee om?
- 6 op de 10 zelfstandigen blijven doorwerken als hun lichaam ‘stop’ zegt
- Pieter Timmermans: “Gelijk loon voor gelijk werk is prima, maar nieuwe richtlijn is een draak van administratieve complexiteit”
- Kennelijk onredelijk ontslag: het arbeidshof bevestigt de beperkte appreciatiemarge van de rechter in het kader van een reorganisatie
- 1 op de 3 werkende Belgen was het afgelopen jaar met ziekteverlof om mentale gezondheidsredenen
