Je wordt 50 en je hebt al bijna 30 jaar gewerkt, geïnvesteerd in je carrière. Tijd om te oogsten en dan zijn er de jongeren die je met nieuwe competenties uit de markt concurreren of zelfs het recht op je loon ontzeggen. Dat ziet er niet goed uit. Toch niet voor de generatie die nu naar de 50 gaat, want zij heeft haar toekomst gebouwd op loonverwachtingen die blijven stijgen. En hoe gaan de nu nog jonge goudvinken dat vinden als ze zelf 50 worden?

Een bedrijf dat werkt met een feedback- en evaluatiesysteem, gaat niet zomaar automatische salarisverhogingen toepassen. Onderschatten we ook niet de waarde van het mentorship van vijftigers? Zijn jongeren op basis van de moderne technologiecompetenties echt in staat om zonder belangrijke ondersteuning van de oudere generatie op een duurzame manier de economische stabiliteit te garanderen?

Hoe gaat dan de verhouding tussen ouders en kinderen spelen? Je gaat dan meemaken dat ouders die nu vaak nog fier hun kinderen kunnen ondersteunen in hun eerste grote stappen, dat niet meer kunnen. Hoe ga je de onafhankelijkheid garanderen van de huidige ‘oudere generatie’, die ook nog eens best oud kan worden en daar ook weer geld voor nodig heeft? Eerlijk gezegd, ik vind het een kort-door-de-bocht maatregel, waar het huidige maatschappelijke systeem niet op voorbereid is.

Wat voor effect?

Dit is eerder een maatregel die kiest voor het snelle gewin, maar niet doordacht is. Dit snelle-gewin-denken ondermijnt onze ondernemersgeest en maakt dat mensen die een belangrijke bijdrage geleverd hebben aan de economie, buitenspel worden gezet.

Die maatregel luidt meteen het einde in van de gewoonte dat het loon stijgt met de leeftijd of op zijn minst met de anciënniteit. In veel bedrijven zou men veel meer voordeel halen uit het feit dat men 50-plussers aanmoedigt om mee te denken vanuit hun ervaring. Als we gaan voor duurzaam ondernemen, dan is dit soort ‘quick and dirty’-maatregelen echt ondoordacht en zal dat ook een ongewenst effect hebben.