“De uitbouw van alternatieven verloopt veel trager dan de afbouw van bedden, zodat chronische psychiatrische patiënten tussen wal en schip terechtkomen”, aldus psychiater-psychotherapeut Dirk De Wachter, diensthoofd gezinstherapie aan het Universitair Centrum KU Leuven. Naar aanleiding van de publieksdag Anders Gewoon op 25 april 2008, een initiatief van de Vlaamse Vereniging Geestelijke Gezondheidszorg, vraagt De Wachter aandacht voor de groep chronische patiënten die in de vergeetputten van onze maatschappij terecht dreigt te komen.

De oorzaak van die ontwikkeling is een gebrekkige financiering. Volgens de Leuvense psychiater sluit de weinig benijdenswaardige situatie van chronische psychiatrische patiënten aan bij een maatschappelijke evolutie die zich ook weerspiegelt in de medische wereld, waar alles snel, meetbaar en spectaculair moet zijn.

“Het is een maatschappelijke keuze die niet alleen door politici wordt gemaakt. De academische wereld, de ziekenhuizen, de psychiaters, iedereen volgt. De chronische patiënt wordt niet gehoord, ook niet binnen de psychiatrie zelf.” De afbouw van de chronische psychiatrische bedden hoeft volgens De Wachter op zichzelf geen slechte zaak te zijn, maar de alternatieven worden onvoldoende gefinancierd en te weinig gecoördineerd.

“Voor een relatief kleine groep blijft een chronisch ziekenhuisbed de enige oplossing, maar het overgrote deel van de patiënten kan onder bepaalde voorwaarden functioneren in de maatschappij. Structuren zoals begeleid wonen, psychiatrische thuiszorg, arbeidsrehabilitatie en dagactiviteitencentra helpen daarbij, alleen loopt de uitbouw ervan veel trager dan de afbouw van de chronische bedden. Bovendien is er te weinig continuïteit van zorg. Als mensen met een chronisch psychiatrische problematiek van de ene naar de andere voorziening moeten, dan verliezen ze volledig het noorden en dreigt het isolement.”

Bron: De Morgen