In 2018 is 2,31 procent van alle werkbare uren niet gewerkt door wat we middellang ziekteverzuim noemen, ziekteperiodes met een duur tussen een maand en een jaar. Zo blijkt uit analyse van van de reële gegevens van werknemers in dienst bij meer dan 40.000 werkgevers uit de privésector door HR-dienstverlener Acerta.
“Dat is de ziektetermijn waarvoor re-integratie is bedoeld, vandaar de bijzondere aandacht daarvoor”, zegt Magda Duerinckx, Manager Outplacement en Career Guidance. Dat het formele proces van re-integratie (nog) niet de gewenste impact heeft, blijkt uit het feit dat het middellange ziekteverzuim de jongste vijf jaar systematisch is blijven toenemen, tussen 2014 en 2018 met 12,68 procent. “De re-integratiewet dateert van 2016, maar we zien dus geen knik in de cijfers, de percentages blijven jaar na jaar stijgen. Bovendien is de stijging van het middellang verzuim tussen 2017 en 2018 zeer aanzienlijk, met plus 7 procent ”, zegt Duerinckx.
Bekijken we de impact van middellang ziekteverzuim volgens de grootte van het bedrijf, dan blijkt dat het percentage toeneemt met het aantal werknemers. Hoe groter een onderneming, hoe minder het bedrijf het ziekteverzuim onder controle heeft. In de grootste bedrijven is de impact zelfs makkelijk dubbel zo groot als in de kleinere. Er gaan dus veel werkuren verloren door ziekte.
Qua ziekteverzuim is er een duidelijk verschil tussen bedienden en arbeiders. Dat is logisch. Een bediende met een gebroken been kan nog altijd zijn pen vasthouden, maar een arbeider zijn hamer niet. Of: fysiek zwaar(der) werk verhoogt het risico op fysieke kwalen. Bovendien is het voor iemand die arbeidsongeschikt is minder vanzelfsprekend om de fysieke arbeid verder te zetten. Wel valt op dat de evolutie van ziekteverzuim bij bedienden de foute kant uitgaat: middellang ziekteverzuim nam in 2018 tegenover 2014 met bijna 20 procent toe.
