Aangezien een schending van een algemeen verbindend verklaarde cao een misdrijf uitmaakt, stelde de vakbond zijn vorderingen tegen de werkgever ‘ex delicto’ in. Dit betekent dat de vakbond een schadevergoeding vordert wegens een gepleegd misdrijf, namelijk de schending van een algemeen verbindend verklaarde cao. Het Arbeidshof van Antwerpen verklaarde de vorderingen van de vakbond echter niet ontvankelijk.
Omdat een vakbond slechts een beperkte rechtspersoonlijkheid heeft, moet er een specifieke rechtsgrond voorhanden zijn op basis waarvan de vakbond in rechte zou kunnen optreden. De vakbond steunde zich in deze zaak op artikel 4 van de cao-wet, dat stelt dat de vakbonden mogen optreden in alle geschillen die voortvloeien uit de toepassing van de cao-wet.
Volgens het Arbeidshof sluit bovenvermeld artikel 4 op zich niet uit dat een vakbond een vordering ex delicto zou instellen. Daartegenover staat evenwel dat de vordering van de vakbond, in dat geval, ook moet beantwoorden aan de vereisten van artikel 3 en 4 van de Voorafgaande Titel van het Wetboek van Strafvordering (verkort: V.T.Sv.). Daar school volgens het Arbeidshof een probleem. Artikel 3 V.T.Sv. voorziet immers in de mogelijkheid om een vergoeding te eisen voor de schade die door een misdrijf werd veroorzaakt voor diegene die de schade heeft geleden.
In deze zaak had de vakbond een schadevergoeding gevorderd onder meer omdat de werkgever had nagelaten het loon te betalen aan de werknemers voor een aantal arbeidsduur-verminderingsdagen. Het Arbeidshof merkte op dat het misdrijf waarvoor de vakbond de schadevergoeding vorderde geen misdrijf is waarbij hij zelf schade heeft geleden. De schade was immers gesitueerd bij de betrokken individuele werknemers. Om deze reden werden de vorderingen van de vakbond dan ook onontvankelijk verklaard.
