Dat blijkt ook uit een recente uitspraak van de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Brussel (zetelend in kort geding). In deze zaak had een werkgever de tussenkomst van de rechter gevraagd naar aanleiding van een blokkade van zijn gebouwen en bedrijfsterreinen, waarbij de toegang volledig ontzegd werd aan werkwilligen en aan derden (onder meer leveranciers en klanten).
Een dergelijke blokkade tast volgens de werkgever zijn eigendomsrecht en zijn vrijheid van handel en nijverheid aan, evenals het recht op arbeid van de werkwillige werknemers, de leveranciers en de klanten van de werkgever.
De voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Brussel heeft geoordeeld dat dergelijke blokkade niet kadert binnen de normale uitoefening van het stakingsrecht. De voorzitter heeft dan ook maatregelen bevolen om iedereen de vrije toegang tot de terreinen en lokalen te garanderen.
Om de naleving van deze opgelegde maatregelen te garanderen, heeft de voorzitter zelfs een dwangsom opgelegd aan eenieder die toch nog zou proberen om de toegang tot de bedrijfsterreinen te belemmeren en de onderneming gemachtigd om de bijstand van de openbare macht te vragen in geval de bevolen maatregelen niet zouden worden nageleefd.
Deze rechtspraak maakt duidelijk dat werknemers bij de uitoefening van hun stakingsrecht ook bepaalde grenzen dienen te respecteren, met dien verstande dat zij bij de uitoefening van hun recht geen ongeoorloofde inbreuken mogen plegen op andermans rechten. Indien dit toch gebeurt, kan de rechter immers ingrijpen.
Hoewel het stakingsrecht op zich uiteraard overeind blijft, staan werkgevers niet machteloos tegenover buitensporige acties naar aanleiding van een collectief conflict.
Voorz. Rb. Brussel, 1 maart 2010, AR nr. 10/1251/B
