< Terug naar overzicht

Kostenvergoeding voor telewerk of huisarbeid: een groot verschil!

Thuiswerk brengt onvermijdelijk kosten met zich mee. Denk maar aan internet en telefoon, verwarming en elektriciteit, printkosten enz. Indien dit thuiswerk als ‘huisarbeid’ wordt gekwalificeerd en er geen schriftelijke afspraken werden gemaakt m.b.t. de vergoeding van kosten, is de werkgever een forfaitaire kostenvergoeding van 10 procent van het loon verschuldigd (tenzij de werknemer kan aantonen dat de werkelijke kosten hoger zijn). Het is dus niet onbelangrijk te weten of thuiswerkend personeel als ‘huisarbeider’ kan worden beschouwd. Een arrest van het Arbeidshof van Brussel licht dit begrip en het onderscheid met telewerk toe.

Een werkneemster was sinds 5 februari 2001 als software-ontwikkelaar en daarna als Staff Product Developer in dienst bij een IT-bedrijf met een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Op 3 september 2015 besloot de werkgever de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang te beëindigen met betaling van een opzeggingsvergoeding.
Naar aanleiding van dit ontslag vorderde de betrokken werkneemster onder meer een vergoeding voor de kosten van huisarbeid ten belope van 10 procent van haar loon. Sinds de sluiting in september 2011 van het kantoor waar zij haar plaats van tewerkstelling had, werkte zij immers van thuis uit met behulp van informaticamiddelen ter beschikking gesteld door de werkgever. Zij verkoos thuiswerk boven overplaatsing naar een andere locatie.

Hoewel de arbeidsrechtbank van Leuven in eerste aanleg de forfaitaire vergoeding voor huisarbeid had toegekend, besloot het Arbeidshof van Brussel anders. Het herhaalde allereerst dat de regelgeving inzake huisarbeid niet van toepassing is op werknemers die telewerk uitvoeren en vergelijkt bijgevolg huisarbeid met telewerk.
Onder huisarbeiders wordt verstaan: de werknemers die onder het gezag van een werkgever in hun woonplaats of op elke andere door hen gekozen plaats, zonder dat zij onder het toezicht of de rechtstreekse controle van deze werkgever staan, tegen loon werk verrichten.
Onder telewerk wordt verstaan: een vorm van organisatie en/of uitvoering van het werk waarin, met gebruikmaking van informatietechnologie, in het kader van een arbeidsovereenkomst werkzaamheden die ook op de bedrijfslocatie van de werkgever zouden kunnen worden uitgevoerd, op regelmatige basis en niet incidenteel buiten de bedrijfslocatie worden uitgevoerd.

Op basis van deze begripsomschrijvingen stelde het Arbeidshof vast dat het essentiële verschil tussen een huisarbeider en een telewerker in het gebruik van moderne telecommunicatie ligt. Bij telewerk is dit noodzakelijk, terwijl dit bij huisarbeid niet het geval is.
In dit geval was het Arbeidshof van oordeel dat de werkneemster een telewerker was. Zij gebruikte immers noodzakelijke informatietechnologie, waardoor de werkgever haar werkzaamheden kon opvolgen en controleren. Bovendien werkte zij op vrijwillige basis thuis - wat een vereiste is voor telewerk - en werd een onkostenregeling voor telewerk in de arbeidsovereenkomst opgenomen.
Het feit dat de werkneemster alle facetten van haar functie thuis vervulde, is van geen tel. Door dit criterium in overweging te nemen voegde de arbeidsrechtbank een element toe aan de regelgeving inzake telewerk, aldus het Arbeidshof.
Gezien de werkneemster een telewerker was, waren de regels voor huisarbeid niet op haar van toepassing en kon zij geen aanspraak maken op een forfaitaire kostenvergoeding gelijk aan 10 procent van haar loon. Haar vordering werd dan ook ongegrond verklaard.

Arbh. Brussel 2 juli 2019, AR 2018/AB/278

Charlotte Pil
Medewerker
Claeys & Engels

Lees meer over


< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen