Een werknemer had al enkele jaren de gewoonte om na het jaarlijks verlof een zekere tijd onwettig afwezig te zijn. Voor het komende jaar had hij ouderschapsverlof aangevraagd, dat onmiddellijk zou aansluiten op zijn vakantieperiode. Om organisatorische redenen was het voor de werkgever evenwel niet mogelijk om ouderschapsverlof toe te staan tijdens de drukke vakantieperiode.
Vlak voor het einde van zijn verlof stuurde de werknemer een (onduidelijk) medisch attest per fax vanuit Marokko, zonder dat werd vermeld of hij zich al dan niet kon verplaatsen. Daags nadat de werknemer het werk opnieuw had moeten hervatten, stuurde de werkgever een controlearts naar de werknemer om de situatie te kunnen verduidelijken. De werknemer bleek niet aanwezig en bood zich de volgende dag evenmin aan bij de controlearts.
Na bijna twee weken nadat de werknemer het werk had moeten hervatten, en waarin twee ingebrekestellingen werden verstuurd om het werk opnieuw te hervatten, had de werknemer nog steeds niets van zich laten horen. Bijgevolg besliste de werkgever om de werknemer te ontslaan om dringende reden, gelet op zijn onwettige afwezigheid.
Rekening houden met de omstandigheden
De arbeidsrechtbank van Gent (afdeling Brugge) oordeelde dat aangezien (1) de door de werkgever aangestelde controlearts de werknemer niet kon onderzoeken omdat hij zich niet thuis bevond op het ogenblik van het bezoek, (2) de werknemer zich ook niet aanbood op de afspraak in het kabinet van de controlearts, en (3) de werknemer evenmin van zich liet horen nadat de werkgever hem verschillende ingebrekestellingen had gestuurd, de werkgever de werknemer inderdaad als onwettig afwezig kon beschouwen.
Terecht wierp de rechtbank op dat de Arbeidsovereenkomstenwet evenwel nergens een sanctie koppelt aan het feit dat een werknemer zich aan de geneeskundige controle onttrekt of deze onmogelijk maakt. Hoewel de rechtspraak deze fout veelal sanctioneert met het verlies van het recht op het gewaarborgd loon, dient volgens de rechtbank rekening te worden gehouden met de omstandigheden waarin de controleweigering plaatsvond.
Omdat het medisch attest niet vermeldde dat de werknemer zich niet kon verplaatsen, diende hij zich vanaf de datum van de geplande werkhervatting na de vakantieperiode beschikbaar te houden voor een eventuele controle. Door hieraan te verzaken, heeft de werknemer elke controle van zijn arbeidsongeschiktheid verhinderd, waardoor hij als onwettig afwezig kon worden beschouwd. Gelet op het feit dat de werknemer in het verleden al diverse malen voor gelijkaardige feiten in gebreke werd gesteld, wat onmiskenbaar de nodige wrevel heeft opgewekt bij zijn werkgever, is de rechtbank van oordeel dat de werknemer een ernstige tekortkoming beging die elke professionele samenwerking tussen de partijen onmiddellijk en definitief onmogelijk maakt.
Niet noodzakelijk een dringende reden
Hoewel dit vonnis een belangrijke uitspraak vormt in de rechtspraak, dient een werkgever zich ervan bewust te zijn dat het louter onmogelijk maken van de geneeskundige controle in principe niet voldoende is om een werknemer te ontslaan om dringende reden. Alleen wanneer de concrete omstandigheden een danig ernstige vertrouwensbreuk tot gevolg hebben, zal de werkgever onmiddellijk een einde kunnen stellen aan de arbeidsovereenkomst zonder enige vergoeding verschuldigd te zijn. Uiteindelijk is het de rechtbank die in dergelijke gevallen zal oordelen omtrent de ernst van de tekortkoming.
Arbeidsrechtbank van Gent, afdeling Brugge, 7 oktober 2014, AR 13/1648/A
