De jaarwisseling werd nog maar eens gekenmerkt door die steeds weerkerende ellende, wateroverlast. Terwijl je aan de feestdis zit, zie je op tv hoe medeburgers in angstige spanning het wassen van de rivieren in de gaten houden, met hun hele inboedel op de verdieping gestouwd. Brandweerlieden en reddingswerkers sleuren zandzakjes aan en evacueren vee uit ondergelopen stallingen.
Wij weten allemaal vanwaar die waterellende komt, los van een mogelijk broeikaseffect: zo’n 30 à 40 jaar geleden maakten ingenieurs mooie plannen op om onze rivieren recht te trekken. Natuurlijke afwateringsgebieden werden daardoor overbodig en volgestouwd met industrieparken en sociale woonwijken. Om die te beschermen, werden er dijken gebouwd. Zodra het water steeg wist dit niet meer waarheen. Brandweerlieden en reddingwerkers betalen dus elk jaar voor het intellect van anderen met overuren tijdens de feestdagen.
Kort voor die feestdagen gingen die mensen in staking, zowel bij ons als in Groot-Brittannië. Zij hadden een jaar lang gehoord hoe hun collega’s in New-York de ware helden waren geweest van 11 september 2001. Wereldwijd waren er steunfondsen geweest om de weduwen te vergoeden van wie toen zijn leven had gelaten bij het uitoefenen van zijn plicht. Dode brandweerlieden bleken veel geld waard te zijn, dus redeneerden de levende brandweerlieden dat zij ook veel geld waard waren. Dat bleek niet het geval te zijn.
Meteen botsen wij op de grote contradictie van onze samenleving: wie vitale functies vervult wordt zoniet als afval beschouwd, dan toch vaak als dusdanig behandeld. “De mensen die achter de vuilniskar lopen, doen meer voor de volksgezondheid dan alle artsen van deze stad samen”, zegt mijn huisdokter. “Ik hoop alleen dat zij onze inkomens niet vergelijken.” Wie zijn functie weet te maken van een discours, wordt goud naar het hoofd gegooid, wie arm is in discours wordt als overbodig beschouwd.
Het meest schrijnend was dat weer met de topmanagementfuncties. Geen discours heeft op vele plaatsen meer kapot gemaakt dan dit van topmanagers, vooral van dezen die zegden zich op de toekomst te richten. Bij de Belgische spoorwegen werd iemand afgedankt die er prat op gaat ons de TGV te hebben gegeven, maar de forensen geraken wel niet tijdig meer op hun werk. En bij De Post vloog iemand op straat omdat hij niet met de vakbonden kon opschieten.
Die topman van De Post schreef daarover zelfs een boek waarvan de opbrengst ging naar het Rode Kruis. Het werd een bestseller. Ik heb dat boek niet gelezen, omdat ik weet dat één kwestie er niet in aangeroerd wordt: zowat 750.000 euro per jaar vang je slechts als je over een zeer uitzonderlijke expertise beschikt. De uitzonderlijke expertise bij De Post bestaat niet uit informatietechnologie of managementvaardigheden – die vind je overal, dat is een commodity – maar uit het diplomatieke vermogen om al dan niet onhandelbare vakbonden tot rede te kunnen brengen.
Desnoods moet dat zelfs in een situatie van dubbele handtekening. Ik heb overigens nooit begrepen wat daar zo verkeerd aan is – vindt iedereen het dan normaal dat één individu met miljoenen mag goochelen op kosten van de gemeenschap? Wie in zo’n systeem niet kan functioneren, moet dit gebrek aan expertise achteraf niet als excuus inroepen, hij heeft gewoon zijn basisopdracht niet vervuld en hij mag blij zijn als hij zijn opzegvergoeding trekt. Van een reddingswerker zouden we het toch ook niet nemen als hij verklaarde dat hij geen zandzakjes kan aandragen omdat het Kerstmis is? Of wel?
Wij weten allemaal vanwaar die waterellende komt, los van een mogelijk broeikaseffect: zo’n 30 à 40 jaar geleden maakten ingenieurs mooie plannen op om onze rivieren recht te trekken. Natuurlijke afwateringsgebieden werden daardoor overbodig en volgestouwd met industrieparken en sociale woonwijken. Om die te beschermen, werden er dijken gebouwd. Zodra het water steeg wist dit niet meer waarheen. Brandweerlieden en reddingwerkers betalen dus elk jaar voor het intellect van anderen met overuren tijdens de feestdagen.
Kort voor die feestdagen gingen die mensen in staking, zowel bij ons als in Groot-Brittannië. Zij hadden een jaar lang gehoord hoe hun collega’s in New-York de ware helden waren geweest van 11 september 2001. Wereldwijd waren er steunfondsen geweest om de weduwen te vergoeden van wie toen zijn leven had gelaten bij het uitoefenen van zijn plicht. Dode brandweerlieden bleken veel geld waard te zijn, dus redeneerden de levende brandweerlieden dat zij ook veel geld waard waren. Dat bleek niet het geval te zijn.
Meteen botsen wij op de grote contradictie van onze samenleving: wie vitale functies vervult wordt zoniet als afval beschouwd, dan toch vaak als dusdanig behandeld. “De mensen die achter de vuilniskar lopen, doen meer voor de volksgezondheid dan alle artsen van deze stad samen”, zegt mijn huisdokter. “Ik hoop alleen dat zij onze inkomens niet vergelijken.” Wie zijn functie weet te maken van een discours, wordt goud naar het hoofd gegooid, wie arm is in discours wordt als overbodig beschouwd.
Het meest schrijnend was dat weer met de topmanagementfuncties. Geen discours heeft op vele plaatsen meer kapot gemaakt dan dit van topmanagers, vooral van dezen die zegden zich op de toekomst te richten. Bij de Belgische spoorwegen werd iemand afgedankt die er prat op gaat ons de TGV te hebben gegeven, maar de forensen geraken wel niet tijdig meer op hun werk. En bij De Post vloog iemand op straat omdat hij niet met de vakbonden kon opschieten.
Die topman van De Post schreef daarover zelfs een boek waarvan de opbrengst ging naar het Rode Kruis. Het werd een bestseller. Ik heb dat boek niet gelezen, omdat ik weet dat één kwestie er niet in aangeroerd wordt: zowat 750.000 euro per jaar vang je slechts als je over een zeer uitzonderlijke expertise beschikt. De uitzonderlijke expertise bij De Post bestaat niet uit informatietechnologie of managementvaardigheden – die vind je overal, dat is een commodity – maar uit het diplomatieke vermogen om al dan niet onhandelbare vakbonden tot rede te kunnen brengen.
Desnoods moet dat zelfs in een situatie van dubbele handtekening. Ik heb overigens nooit begrepen wat daar zo verkeerd aan is – vindt iedereen het dan normaal dat één individu met miljoenen mag goochelen op kosten van de gemeenschap? Wie in zo’n systeem niet kan functioneren, moet dit gebrek aan expertise achteraf niet als excuus inroepen, hij heeft gewoon zijn basisopdracht niet vervuld en hij mag blij zijn als hij zijn opzegvergoeding trekt. Van een reddingswerker zouden we het toch ook niet nemen als hij verklaarde dat hij geen zandzakjes kan aandragen omdat het Kerstmis is? Of wel?
