Een werknemer was in dienst bij een verzekeringmaatschappij als inspecteur/generalist. In deze functie beheerde hij de verzekeringsportefeuille voor de klanten in zijn sector. Enerzijds bezocht hij klanten om schadegevallen te regelen. Anderzijds zocht hij potentiële klanten om nieuwe verzekeringen af te sluiten.

In het kader van zijn activiteiten als inspecteur werkte deze werknemer gedurende gemiddeld één dag per week thuis om administratief werk te verrichten. Op basis hiervan meende hij dat hij recht had op een vergoeding voor thuiswerk.

Thuiswerk versus telewerk

Van thuiswerk is sprake indien tegen loon arbeid wordt verricht onder het gezag van een werkgever, in de woonplaats of op elke andere door de werknemer gekozen plaats, zonder onder het toezicht of de rechtstreekse controle van de werkgever te staan.

Wanneer er geen schriftelijke overeenkomst voor thuiswerk werd opgesteld waarin de vergoeding van de kosten die zijn verbonden aan thuiswerk wordt overeengekomen, is een forfaitair bedrag van 10 procent van het loon verschuldigd als vergoeding van de kosten voor thuiswerk. Deze kostenregeling is echter niet van toepassing op telewerkers.

Is telewerk dan zo anders dan thuiswerk? Telewerk is een vorm van organisatie en/of uitvoering van het werk waarin, met gebruikmaking van informatietechnologie, in het kader van een arbeidsovereenkomst werkzaamheden die ook op de bedrijfslocatie van de werkgever zouden kunnen worden uitgevoerd, op regelmatige basis en niet incidenteel buiten die bedrijfslocatie worden uitgevoerd.

Administratief werk op laptop en internet ‘van de werkgever’

Dat laatste was ook wat de werknemer deed. Zijn administratief werk (namelijk het opvolgen van schadegevallen met de schaderegelaars, het centraliseren van offertes en dergelijke meer) oefende de werknemer immers thuis uit via een laptop, internet, telefoonaansluiting en fax die door de werkgever ter beschikking werden gesteld.
De arbeidsrechtbank besliste dan ook dat de werknemer moest worden beschouwd als een telewerker en dat hij bijgevolg geen recht had op een vergoeding van de kosten voor thuiswerk. Deze uitspraak is zelfs definitief.

Hoewel telewerk moet worden beschouwd als een bijzondere vorm van thuiswerk, zijn dus niet alle regels van thuiswerk, waaronder de kostenregeling, van toepassing op telewerk, hetgeen wordt geregeld door een aparte cao.

Arbeidsrechtbank van Leuven, 29 juni 2017, AR 16/1469/A

Auteur: Hanne Pauwels (Claeys & Engels)