Een ontslagen werknemer dagvaardde zijn voormalige werkgever. Hij vorderde achterstallig loon en overloon voor meerprestaties die hij zou hebben geleverd. De werkgever betwistte deze vordering door erop te wijzen dat de werknemer is uitgesloten van de regels inzake arbeidsduur. De werkgever beweerde dat de werknemer, als ‘promotion manager’, een leidinggevende functie bekleedde binnen de onderneming. De werknemer trachtte deze stelling te ontkrachten door erop te wijzen dat de beslissingsbevoegdheid berustte bij zijn directe overste, die leiding gaf aan drie ‘promotion managers’.
Het arbeidshof te Brussel onderzocht de zaak in het licht van de Europese richtlijnen inzake arbeidsduur. In België worden bepaalde categorieën van werknemers in de Arbeidswet uitdrukkelijk uitgesloten van de toepassing van de bepalingen inzake arbeidsduur. Het gaat onder meer om personen die een ‘vertrouwenspost’ of een ‘leidende functie’ bekleden. Deze begrippen werden nader omschreven in een Koninklijk Besluit van 1965. Dit KB verwijst naar: “ (…) de personen die werkelijk gezag uitoefenen en die verantwoordelijkheid dragen voor de gehele onderneming of een belangrijke onderafdeling ervan.”
De vraag of de functie van de werknemer al dan niet onder deze omschrijving valt, moet volgens het arbeidshof worden beantwoord in het licht van de Europese Richtlijnen betreffende arbeidsduur. Het arbeidshof verduidelijkte dat het huidige Belgisch KB verouderd is en dient te worden aangepast aan de Europese regelgeving. Het hof verwees niet alleen naar bepaalde rechtsleer, maar ook naar de voorstellen die in de Nationale Arbeidsraad al werden besproken met het oog op een aanpassing van het verouderde KB.
Volgens de Europese Richtlijnen kunnen de lidstaten afwijken van de normale regels inzake arbeidsduur voor “leidinggevend personeel of andere personen met autonome beslissingsbevoegdheid.” In afwachting van een aanpassing moet het Belgisch KB volgens het arbeidshof richtlijnconform worden geïnterpreteerd.
Dit betekent dat het begrip ‘leidende functie’, zoals vermeld in het KB, niet mag worden uitgebreid tot personen die geen autonome beslissingsbevoegdheid hebben.
Volgens het arbeidshof berustte de beslissingsbevoegdheid in deze zaak niet bij de werknemer, als ‘promotion manager’, maar wel bij zijn overste. Het arbeidshof oordeelde dan ook dat de normale regels inzake arbeidsduur en overloon wel degelijk van toepassing zijn op de werknemer, zodat deze recht heeft op overloon voor meerprestaties.
Dit recent arrest bevestigt de rechtspraak die doorgaans een strikte interpretatie hanteert van het begrip ‘leidende functie’. Het volstaat dus niet om klinkende functiebenamingen te gebruiken om te ontkomen aan de toekenning van overloon en inhaalrust.
Het arbeidshof te Brussel onderzocht de zaak in het licht van de Europese richtlijnen inzake arbeidsduur. In België worden bepaalde categorieën van werknemers in de Arbeidswet uitdrukkelijk uitgesloten van de toepassing van de bepalingen inzake arbeidsduur. Het gaat onder meer om personen die een ‘vertrouwenspost’ of een ‘leidende functie’ bekleden. Deze begrippen werden nader omschreven in een Koninklijk Besluit van 1965. Dit KB verwijst naar: “ (…) de personen die werkelijk gezag uitoefenen en die verantwoordelijkheid dragen voor de gehele onderneming of een belangrijke onderafdeling ervan.”
De vraag of de functie van de werknemer al dan niet onder deze omschrijving valt, moet volgens het arbeidshof worden beantwoord in het licht van de Europese Richtlijnen betreffende arbeidsduur. Het arbeidshof verduidelijkte dat het huidige Belgisch KB verouderd is en dient te worden aangepast aan de Europese regelgeving. Het hof verwees niet alleen naar bepaalde rechtsleer, maar ook naar de voorstellen die in de Nationale Arbeidsraad al werden besproken met het oog op een aanpassing van het verouderde KB.
Volgens de Europese Richtlijnen kunnen de lidstaten afwijken van de normale regels inzake arbeidsduur voor “leidinggevend personeel of andere personen met autonome beslissingsbevoegdheid.” In afwachting van een aanpassing moet het Belgisch KB volgens het arbeidshof richtlijnconform worden geïnterpreteerd.
Dit betekent dat het begrip ‘leidende functie’, zoals vermeld in het KB, niet mag worden uitgebreid tot personen die geen autonome beslissingsbevoegdheid hebben.
Volgens het arbeidshof berustte de beslissingsbevoegdheid in deze zaak niet bij de werknemer, als ‘promotion manager’, maar wel bij zijn overste. Het arbeidshof oordeelde dan ook dat de normale regels inzake arbeidsduur en overloon wel degelijk van toepassing zijn op de werknemer, zodat deze recht heeft op overloon voor meerprestaties.
Dit recent arrest bevestigt de rechtspraak die doorgaans een strikte interpretatie hanteert van het begrip ‘leidende functie’. Het volstaat dus niet om klinkende functiebenamingen te gebruiken om te ontkomen aan de toekenning van overloon en inhaalrust.
