In volle stresserende begrotingswerkzaamheden heeft federaal minister van Werk en vicepremier Kris Peeters (CD&V) de tijd gevonden om de annualisering van de arbeidstijd centraal op de politieke en sociaaleconomische agenda te plaatsen in België. In plaats van de arbeidstijd te berekenen per week, zou dit beter op jaarbasis gebeuren.
Concreet gaat het om het al lang door werkgevers gevraagde idee om werkpieken te kunnen opvangen in bepaalde periodes en de medewerkers in slappere perioden minder te laten werken. Op die manier wordt vermeden dat er dure overuren betaald moeten worden in de ene periode, terwijl het personeel in de rustige weken soms gewoonweg zit te niksen. Ook voor de werknemers zelf zou dat aangenaam kunnen werken, omdat ze op die manier drukke periodes kunnen afwisselen met rustige werkweken en zelfs extra vakantiedagen of -weken.
Prompt hebben de drie vakbonden (ACV, ABVV en ACLVB) furieus gereageerd tegen dit voornemen. Ja, de werknemers willen wel degelijk ‘werkbaar werk’, erkennen ze, maar ze voegen er unisono aan toe dat dit voorstel volledig uitgaat van de wensen van de werkgever. Hij bepaalt wanneer er langer gewerkt moet worden en wanneer er niet gewerkt mag worden. Bovendien valt op die manier het fijne extraatje weg dat overloon teweeg kan brengen.
“Dit is flexibiliteit op last van de werkgever, maar met alle last voor de werknemer. ‘Werkbaar werk’ is ‘onleefbaar werk’ geworden”, klaagt de christelijke vakbond ACV. Bij het socialistische ABVV horen we het volgende verwijt: “Het ziet ernaar uit dat de Ronde Rafel Werkbaar Werk van minister Kris Peeters een pure mediashow is geweest en de regering enkel de werkgeversagenda overhoudt.” Van het liberale ACLVB vernemen we: “Met de annualisering van de arbeidstijd bereikt men de ultieme flexibiliteit langs werkgeverszijde. Werknemers zullen op die manier de speelbal worden van het productieproces.”
De vakbonden wijzen op het ontbreken van keuzevrijheid voor personeelsleden. De flexibiliteit wordt volledig rond het bedrijf zelf georganiseerd. De voordelen gaan uitsluitend naar de werkgevers. Bovendien stippen ze aan dat dit onderhandelingsterrein is voor de sociale partners. Kortom, de regering moet geen schot voor de boeg geven. Als dit al besproken moet worden, moet dat gebeuren tussen de sociale partners, zo menen de vakbonden. Is de 38 urenweek dan toch nog niet begraven?
Bron: De Tijd (tijd.be), ACV (acv-online.be), ABVV (abvv.be), ACLVB (aclvb.be)
