De loonnormwet bestaat sinds 1996 en bepaalt de maximale stijging van de lonen binnen het kader van het over twee jaar lopende interprofessioneel akkoord voor de privésector. Dat gebeurt op basis van een vergelijking met de verwachte stijging van de lonen in de buurlanden. De CRB staat in voor het cijferwerk en berekende een marge van 0,9 procent. De vorige regering verstrengde echter de norm door er een ‘veiligheidsmarge’ van 0,5 procent aan te koppelen. Zo komt men dus uit op de 0,4 procent die er de volgende jaren zou mogen bijkomen.
De eerste reacties van werkgevers- en werknemersorganisaties waren hoogst voorspelbaar. De werkgevers wezen erop dat de 0,4 procent bovenop een verwachte indexstijging van 2,8 procent komt, waardoor de loonstijging de volgende twee jaar in totaal 3,2 procent zou bedragen. Voor veel bedrijven zou dat gezien de coronacrisis niet haalbaar zijn. Bovendien bedreigen loonstijgingen banen, maar dat doen ze natuurlijk altijd.
Ja maar, riposteerden de vakbonden, veel bedrijven doen ook nog (meer) gouden zaken en het is maar normaal dat – zeker in moeilijke coronatijden – de werknemers beter beloond worden. Zij houden immers het land recht, zo is bewezen, klinkt het. ‘Essentiële beroepen’ die niet zelden weinig betaald worden, mogen zeker meer verdienen.
Hoe loopt dit af? Waarschijnlijk weer met een compromis. Het lijkt erop dat de vakbonden wel enig begrip hebben voor de bedrijven in moeilijkheden en dat zij zich vooral keren tegen het verplichte en veralgemeende karakter van de loonnorm. Misschien is daar wel iets op te vinden? Al dan niet na acties in sommige sectoren? We kunnen het natuurlijk ook geheel fout voorhebben…
