Ik heb me de afgelopen dagen beziggehouden met een klein experiment. In de wandelgangen van mijn kantoor, tijdens discussies met collega’s en zelfs tijdens klantenmeetings vroeg ik systematisch: “Wat betekent het ‘vast contract’ eigenlijk nog anno 2015?” Het eenheidsstatuut heeft alvast een belangrijke consequentie teweeggebracht: de proefperiode werd afgeschaft, met verontwaardigde reacties als gevolg vanuit werkgevershoek. Veel werkgevers vonden dat ze niet meer voldoende ruimte kregen om hun nieuwe werkkracht te testen. Ze verklaarden te moeten uitwijken naar een alternatieve contractvorm: het contract van bepaalde duur.
Ik wil graag een halt toeroepen aan dit klassieke debat en even afstappen van de evidentie. Bent u er klaar voor? Volgens mij is de aard van het contract niet belangrijk. Wat telt, is dat beide partijen zich willen engageren. Dat ze kiezen voor elkaar. Dat ze zich willen inzetten en samen een toekomst willen opbouwen. En als ze vooraf weten dat dit slechts voor een korte periode is, dat ze dat ook duidelijk zeggen. Ook als de ambitie is om gedurende langere tijd samen te werken, kan het gebeuren dat één van de partijen zich niet langer kan engageren. Dan lijkt het me alleen maar een goede zaak voor beide partijen dat we de samenwerking snel kunnen stopzetten. In die zin zijn we misschien geëvolueerd van het conventionele huwelijkscontract naar een flexibel samenlevingscontract.
Als ze maar voor elkaar kiezen
Verandering is altijd een beetje wennen. Het verplicht ons tegelijkertijd om harder te werken aan de relatie. Voorbeeld is KPMG, dat zijn starters begint aan te werven in januari, terwijl ze pas in september kunnen beginnen. Om het contact warm te houden, ontwikkelde KPMG een mobiele app, die vlottere communicatie mogelijk maakt.
We kunnen nog verder gaan door contractuele relaties kritischer te bekijken, vooral bij hoge functies. Daar is sowieso een vlucht gekomen naar zelfstandige profielen, omdat dat statuut flexibel werken mogelijk maakt en omdat de partijen zo evenwaardige partners worden. Alweer is de naam van het beestje niet meer belangrijk, zolang ze maar voor elkaar kiezen. Of op z’n Shakespeariaans: what’s in a name?
