Wat ook de noemer is waaronder een contract valt (tijdelijk of vast), meer en meer zullen contracten in de praktijk toch tijdelijk worden. Enerzijds werken meer en meer mensen projectgericht, willen ze er even tussenuit, willen ze zich heroriënteren, willen ze hun arbeidsovereenkomsten meer in overeenstemming brengen met hun privéleven (work-life balance),… Tal van redenen waardoor in de feitelijkheid arbeidsprestaties en -periodes vaker van tijdelijke duur worden.
Nodige en juiste competenties
Anderzijds willen werkgevers te allen tijde ook de nodige en juiste competenties binnenhalen voor de periodes waarbinnen ze deze nodig hebben, en dit met een verantwoorde verloning. Dit betekent dat bedrijven ook meer en meer een beroep doen op externe partners op projectbasis, werknemers aan boord houden in zoverre zij een meerwaarde blijven betekenen voor de organisatie (nieuwe kennis, relevante beroepservaring, noodzakelijke relevante anciënniteit in functie van bijvoorbeeld coaching). Eens er aan één van deze voorwaarden niet langer voldaan wordt, zullen bedrijven ook sneller en gemakkelijker het contract ontbinden.
Zolang er dus een win-win bestaat tussen werknemer en werkgever in termen van enerzijds work-life balance en dergelijke meer aan werknemerskant en voldoende toegevoegde waarde in termen van relevante kennis en ervaring aan werkgeverskant, zal een contract reden van bestaan hebben. Is dit niet meer het geval, dan zullen de partijen veel sneller dan voorheen geneigd zijn een contract op te zeggen.
