Regionale loononderhandelingen invoeren om de Waals-Vlaamse verschillen in arbeidsproductiviteit en afwijkende loonkosten te weerspiegelen, vindt het VBO niet nodig. Dat verschil bestaat al, luidt het. Dit standpunt is een reactie op het pleidooi van het Vlaams Economisch Verbond (VEV) en van CD&V-parlementslid Johan Sauwens voor de uitbouw van regionale loonvorming. Het is gebaseerd op berekeningen door de economische studiedienst van het VBO. Zegt Edward Roosens van het VBO: “Het klopt dat de arbeidsproductiviteit in Vlaanderen hoger ligt dan in Wallonië. Gemeten voor de bedrijfssectoren gaat het om 5,2%. Sauwens berekent een groter verschil omdat hij de totale economie bekijkt, zelfstandigen incluis. Het klopt ook dat de loonkosten in Vlaanderen hoger liggen: 9,4%. De regionale verschillen bestaan dus, en ze evolueren. De productiviteitsgroei in Wallonië nam tussen 1995 en 2000 met 12,9% toe. Minder dan in Vlaanderen, waar de productiviteit steeg met 14,2%. Maar ook de loonkloof wordt groter. In Vlaanderen gingen de loonkosten in vijf jaar met 13,4% omhoog, in Wallonië slechts met 10%. De loonkosten per eenheid productie – een belangrijke concurrentiemaatstaf – liggen in Wallonië vandaag amper 1,8% hoger dan in Vlaanderen. Het model heeft dus geen aanpassing nodig. Zowat alle grote werkgevers van het land zijn nationaal georganiseerd, met vestigingen in verschillende regio’s: Fortis, Belgacom, Delhaize, Recticel, om er maar een paar te noemen. Een regionalisering van het loonoverleg zou alle schaalvoordelen binnen hun bedrijfswerking teniet doen.”