De studie peilde bij 12.000 Vlaamse werknemers naar de ‘werkbaarheid’ van hun functie en onderzocht welke factoren een job weinig werkbaar maken. STV-Innovatie & Arbeid mat aan de hand van vier indicatoren (psychische vermoeidheid, leermogelijkheden, werk/privé-balans en welbevinden op het werk) of de baan van de Vlaming verteerbaar is. De resultaten van die toets zijn al langer bekend, maar het is minstens even nuttig om te weten welke aspecten sommige jobs zo zwaar en vermoeiend maken.
Zowat 30% van de respondenten heeft last van arbeidsbelasting ten gevolge van werkvolume, tempo en deadlines en 20% wordt emotioneel belast. De Vlaming krijgt ook te kampen met routineus werk (23,8%). Eén op negen respondenten noemt zijn werk zelfs extreem repetitief. Een vijfde van de werknemers zegt weinig invloed te hebben op de planning en de organisatie van het eigen werk en bij 7,3% ontbreekt elke medezeggenschap. Met de autonomie op het werk is het dus ook niet altijd goed gesteld. Gelukkig is er wel voldoende steun vanuit de directe leiding en zijn de algemene arbeidsomstandigheden redelijk goed. Een minderheid van 16% ondervindt geen steun, 12% geeft aan onder belastende arbeidsomstandigheden te moeten werken.
De Vlaamse ‘werkbaarheidsmonitor’
(http://www.serv.be/publicaties/603.pdf) bundelt de resultaten van dit onderzoek. Hij geeft een beeld geeft van de kwaliteit van de arbeid op de Vlaamse arbeidsmarkt in 2004 en dient als toetsingsinstrument voor het beleid dat de sociale partners en de Vlaamse overheid in het pact van Vilvoorde (november 2001) hebben uitgetekend. Daarin staan de creatie van kwalitatief betere banen en een verhoging van de werkbaarheid met stip bovenaan het prioriteitenlijstje. Ze zijn nodig om meer mensen langer aan het werk te houden. Dat is dan weer nodig om de sociale zekerheid te waarborgen.
