Onderzoeker Michel Capron van de Université Catholique de Louvain (UCL) boog zich over de recente geschiedenis van stakingen in België en ontkrachtte het beeld van de immer stakende Waal en de ijverige Vlaming. Er zouden volgens Capron minstens evenveel conflicten losbreken in het noorden als in het zuiden van ons land. Het verschil is dat de stakingen in Wallonië duidelijker geconcentreerd zijn in de industriële bekkens van Charleroi en Luik, twee steden met een lange stakingstraditie. In Vlaanderen zijn stakingen meer verspreid, ze kunnen overal opduiken.
Het aantal werkonderbrekingen is in vergelijking met de jaren 1970 en 1980 wel afgenomen en bleef de jongste tien jaar onder het Europese gemiddelde, dat zelf nochtans ook blijft dalen. In de industrie gaat zowat de helft van de conflicten (Ford Genk, Forges de Clabecq, Renault Vilvoorde) over herstructureringen, sluitingen en relocalisaties. Het personeel staakt vooral om banen te redden of op zijn minst voor een gunstig sociaal plan. In een op de vijf stakingen gaat het over werkdruk, flexibiliteit en stress. Salarisverhogingen en ook slechte sociale relaties tussen personeel en directies zijn goed voor 15% van de stakingen.
In de dienstensector worden voornamelijk de distributie en de financiële diensten getroffen. Bij de banken en verzekeringen protesteert men tegen jobverlies en tegen de sociale gevolgen van fusies en herstructureringen. De openbare sector (vooral de NMBS en De Post) kent sinds 2000 opnieuw veel sociale spanningen. Die hebben vooral te maken met de opgelegde Europese liberaliseringen. Bij de NMBS komen daar nog eens conflicten over de investeringsplannen bij. Onder het personeel van De Post leidden de productiviteitsverhogingen en vooral de fameuze Georoute tot onrust.
De zorgsector kende grote stakingsgolven in de periodes 1994-1996 en 1999-2000. De herfinancieringen en hervormingen in de sector wekten witte woede. Het personeel in de zorg- en de sociale sector is voor Capron niets minder dan een nieuwe speler in de sociale strijd.
Michel Capron stelt vast dat stakers steeds vaker alleen staan en niet meer op algemene solidariteit hoeven te rekenen. Deregularisatie en flexibelere arbeidsomstandigheden, beslissingscentra die almaar verder weg liggen, stijgende armoede en apathischere vakbonden noemt hij als voornaamste redenen. Twee grote conflicten hebben tussen de vakbonden onderling ook een schisma doen ontstaan. Na het Globaal Plan uit 1993 en het Generatiepact van 2005 zijn de bonden steeds vaker een eigen, tegengestelde koers gaan varen. Toch lijken zowel het conflictmodel van het socialistische blok als de onderhandelingsaanpak in het christelijke kamp weinig efficiënt, meent Capron.
