Over deze vraag sprak het Arbeidshof van Brussel zich uit in zijn arrest van 26 januari 2018, nadat de handelsvertegenwoordiger in eerste aanleg zijn slag niet thuishaalde. De Nederlandstalige Arbeidsrechtbank van Brussel oordeelde in haar vonnis van 12 september 2016 immers dat de handelsvertegenwoordiger niet beschouwd kan worden als een huisarbeider en bijgevolg ook geen recht heeft op een vergoeding voor thuiswerk in de zin van artikel 119.6 van de Arbeidsovereenkomstenwet.
Ook in hoger beroep vangt de betrokken handelsvertegenwoordiger bot. Het Arbeidshof besliste dat de rechtbank in eerste aanleg terecht geoordeeld had dat de handelsvertegenwoordiger geen huisarbeider was. Het Hof specificeerde tevens dat hij ook niet als een telewerker kan worden beschouwd.

Hoe kwam het Hof tot dit besluit? Door het verschil te analyseren tussen een telewerker in de zin van cao 85 en een huisarbeider in de zin van artikel 119.1 en volgende van de Arbeidsovereenkomstenwet.
Volgens het Arbeidshof blijkt uit het samen lezen van de definities van de huisarbeider en de telewerker dat het enige verschil tussen de telewerker en de huisarbeider erin bestaat dat de eerstgenoemde (zijnde de telewerker) wel en de laatstgenoemde (zijnde de huisarbeider) geen arbeidsprestaties levert met gebruikmaking van informatietechnologie. Belangrijk hierbij is dat een telewerker geen huisarbeider kan zijn en omgekeerd omdat artikel 119.1 van de Arbeidsovereenkomstenwet uitdrukkelijk bepaalt dat het niet van toepassing is op werknemers op wie de cao 85 (inzake telewerk) van toepassing is.

Het nut van het hierboven toegelichte verschil lijkt er volgens het Arbeidshof in te liggen dat de huisarbeider – omdat hij niet werkt met informatietechnologie – niet werkt onder toezicht van de werkgever en de telewerker wel. Dit is dan ook de reden waarom het Arbeidshof in eerste instantie oordeelde dat de handelsvertegenwoordiger niet als een telewerker in de zin van de cao 85 kan worden beschouwd. Het is niet omdat deze op vrijdag thuis zijn administratie doet, e-mails beantwoordt enz. dat hij via informatietechnologie in contact met en dus onder toezicht van de werkgever staat. Dit geldt des te meer nu mobiele telewerkers (zoals handelsvertegenwoordigers) uitdrukkelijk uitgesloten zijn uit het toepassingsgebied van de cao 85.

Het feit dat de handelsvertegenwoordiger geen telewerker zou zijn in de zin van de cao 85 en gebruikelijk één dag per week thuis werkte, betekent niet dat hij automatisch als een huisarbeider in de zin van artikel 119.1 van de Arbeidsovereenkomstenwet kan worden beschouwd. Dat hij gebruikelijk één dag per week van thuis werkte, is immers onvoldoende om als een huisarbeider te kunnen worden beschouwd. De rechtspraak en rechtsleer oordelen terecht dat een werknemer pas als een huisarbeider kan worden beschouwd indien het werk dat thuis uitgeoefend wordt een structurele arbeidsvoorwaarde uitmaakt. Het Arbeidshof oordeelde in dit geschil dat dit niet het geval is en hield rekening met het feit dat de handelsvertegenwoordiger niet aantoonde dat de werkgever hem had opgedragen om de activiteiten van thuis uit te verrichten en er geen contractuele bepaling voorlag die hem hiertoe zou verplichten. Het feit dat de werkgever het toeliet dat de werknemer elke vrijdag zijn administratieve taken van thuis uit verrichte (zich minstens hiertegen niet verzette), doet hieraan volgens het Arbeidshof geen afbreuk.

Het arrest illustreert dan ook niet alleen mooi het feit dat een werknemer die één dag per week thuis werkt niet onmiddellijk als een telewerker of een huisarbeider kan worden beschouwd, maar toont ook aan dat het verschil tussen telewerk of thuiswerk niet altijd even duidelijk is.

Arbh. Brussel 26 januari 2018 AR nr. 2016-AB-980